• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• ART-
• januari 13, 2026
• 7 minutes Read

POLITIEK MANIFEST VAN EEN DROMER DEEL TWEE

BANK

(tegen zekerheid, groei, risicobeheer)

SCHREEUWT

OORLOG IS EEN GOED BEREKENDE RISICOPOST.

VEILIGHEID MET RENTE BESTAAT NIET.

FLUISTERT

geld haat onzekerheid

daarom leert het mensen gehoorzamen

STOTTERT

risico
wordt verplaatst

nooit
gedragen

WEIGERT LEESBAAR

neutraliteit is hier een product

STAAT

Financiële stabiliteit en menselijk leed sluiten elkaar niet uit.

GEMEENTEHUIS

(tegen procedure, legitimiteit, beleidstaal)

SCHREEUWT

ORDE IS GEEN RECHTVAARDIGHEID.

BELEID IS GEWELD MET VOETNOTEN.

FLUISTERT

regels kalmeren

tot ze iemand uitsluiten

STOTTERT

besluit
genomen

verantwoordelijkheid
verspreid

WEIGERT LEESBAAR

niemand is verkozen om te zwijgen

STAAT

Macht bestaat zolang zij wordt toegestaan.

KERK

(tegen heilig geweld, verlossingsretoriek)

SCHREEUWT

GOD HEEFT GEEN LEGER NODIG.

HEILIGHEID RECHTVAARDIGT NIETS.

FLUISTERT

stilte kan ook weigeren

bidden is geen bevel

STOTTERT

vrede
gepreekt

oorlog
gezegend

WEIGERT LEESBAAR

schuld verkoopt goed in marmer

STAAT

Zorg is sterker dan verlossing.

MUSEUM

(tegen esthetisering, afstand, neutralisering)

SCHREEUWT

OORLOG IS GEEN TENTOONSTELLING.

DIT IS GEEN OBJECT. DIT IS ONDERBREKING.

FLUISTERT

kijk langer

tot het ongemakkelijk wordt

STOTTERT

context
toegevoegd

pijn
bewaard

WEIGERT LEESBAAR

schoonheid kan verdoven

STAAT

Kunst is oefenruimte zonder slachtoffers.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• ART-
• januari 12, 2026
• 7 minutes Read

Kunst als universele, maar niet‑eenduidige categorie

Kunst is overal, maar nooit vanzelfsprekend. Wat universeel is, is niet het kunstwerk, het instituut of het esthetische oordeel, maar het menselijk vermogen tot betekenisgeving. Elke samenleving maakt, vormt, verbeeldt en ordent ervaring. Wat verschilt, zijn de machtsstructuren die bepalen wie dat mag doen, hoe dat gebeurt en onder welke voorwaarden iets als kunst erkend wordt.

Menswetenschappelijk bekeken is kunst geen autonoom domein, maar een spanningsveld tussen symboliek, praktijk, macht en wereldvorming. Cassirer toont dat kunst behoort tot de symbolische vormen waarmee mensen hun wereld begrijpelijk maken. Ingold laat zien dat kunst in oorsprong geen representatie is, maar een belichaamde praktijk van maken-in-relatie met materie. Bourdieu ontmaskert het moderne kunstbegrip als een mechanisme van sociaal onderscheid en symbolisch kapitaal. Arendt herinnert ons eraan dat kunst bijdraagt aan een gedeelde wereld, maar haar kracht verliest zodra zij louter instrument wordt.

Vanuit deze lijnen volgt een onvermijdelijke politieke conclusie: kunst is nooit onschuldig. De hedendaagse kunstwereld functioneert als een para-statelijke orde die betekenis centraliseert, legitimeert en uitsluit. Autonomie blijkt geen vrijheid, maar een gereguleerde uitzondering.

Een anarchistische kunstpraktijk weigert die logica. Zij erkent geen soeverein — geen staat, geen markt, geen curator, geen kunstenaar als ultieme autoriteit. Betekenis ontstaat relationeel, tijdelijk en kwetsbaar. Vrijheid is hier geen recht, maar verantwoordelijkheid.

Kunst is geen universele categorie, maar een universeel probleem: telkens opnieuw de vraag wie het symbolisch vermogen mag bezitten. Kunst gebeurt waar die vraag opengehouden wordt — als weigering, als storing, als ruimte die niet laat bezetten.

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• JPS
• januari 3, 2026
• 5 minutes Read

De wereld is om zeep. En net nu ik zeep verkoop.

De uitspraak *“De wereld is om zeep. En net nu ik zeep verkoop”* functioneert tegelijk als grap, diagnose en kunst-politiek statement. Ze benoemt een morele en symbolische ontwrichting: instituties bestaan nog, maar hun betekenis is uitgehold. Sociologisch gezien wijst dit op anomie (Durkheim) en op de vloeibare moderniteit waarin zorg, solidariteit en zelfs verontwaardiging verhandelbaar zijn geworden (Bauman).

Zeep is daarbij geen banaal object. Antropologisch staat zeep voor reiniging, orde en normativiteit: ze zegt impliciet *zo hoort het te zijn* (Douglas). In een wereld die structureel vuil is—door ongelijkheid, instrumentalisering en onverschilligheid—lijkt zeep verkopen absurd of zelfs cynisch. Zeep redt geen planeet en lost geen systeemfalen op.

Maar kunst is geen oplossingsmachine. Kunst ontmaskert. In dadaïstische traditie wordt zeep hier een poëtisch wapen: klein, zacht en ontregelend. Het gebaar toont hoe belachelijk zorg lijkt in een rot systeem, en precies daardoor hoe noodzakelijk ze blijft. Politiek wordt dit zichtbaar handelen: traag, lokaal, relationeel, en publiek (Arendt).

De zeep is geen zuivering die het vuil wegwast, maar een aanklacht in vaste vorm. Niet om te vergeten, maar om te tonen hoe vuil het is—en dat zorg, tegen alle logica in, blijft bestaan.

+ Ambtenarenversie

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• DaDa
• december 31, 2025
• 5 minutes Read

Nieuwjaarsbrief – Over het einde van orde en het begin van nabijheid

Mijn DaDa Nieuwjaarsbrief is een rauwe, reflectie op de erbarmelijke staat van de wereld en het persoonlijke verzet tegen maatschappelijke vervreemding. Hij schetst een wereld vol macht, leugens, oorlog en ongelijkheid, waarin mensen gereduceerd worden tot functie, statistiek of status. Leiders, religies en systemen oefenen druk uit, zoals experimenteel onderzocht door Asch, Milgram, Bandura en Bourdieu, waardoor moraal, empathie en verantwoordelijkheid vervagen. In deze context van chaos en gehoorzaamheid benadrukt deze het belang van nabijheid en persoonlijke verbondenheid.

Centraal staat het geluk dat ik vindt in mijn gezin: Evy, Leana, Neha, Marco en Donovan. Dit geluk is geen abstract ideaal of utopie, maar een concrete, dagelijkse daad van aanwezigheid en zorg, een micro-ethiek die weerstand biedt tegen sociale anesthesie en de reductie van de mens tot een nummer of rol. Ik pleit voor kleine, radicale keuzes: aandacht waar men wegkijkt, liefde zonder illusie, grenzen stellen waar gemak regeert.

Mijn boodschap is duidelijk: grootse oplossingen of revoluties zijn niet noodzakelijk; juist leven is een vorm van verzet. In een wereld die voortdurend verdooft en manipuleert, biedt nabijheid, zorg en verbondenheid een authentiek anker voor menselijkheid, verantwoordelijkheid en geluk.

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• DaDa
• december 30, 2025
• 4 minutes Read

24 Uur van Modder, Bloed en Nabijheid: Een Sensorische DaDa-Tunnel van Chaos naar Liefde

Het verhaal neemt de lezer mee op een sensorische reis van 24 uur, waarin elk uur een nieuwe laag van menselijke wreedheid onthult: oorlogen, genocide, koloniale uitbuiting, terrorisme, ecologische rampen en bureaucratisch geweld. Elk conflict wordt beschreven met intense zintuiglijke details: knetterende explosies, modderige rivieren, bloed, echooo, stank en trillingen, waardoor de chaos bijna tastbaar wordt.

Te midden van deze onafgebroken stroom van geweld en falen verschijnt een constante tegenkracht: nabijheid en liefde, belichaamd in vijf namen — Evy, Leana, Neha, Marco en Donovan. Deze liefde is geen abstractie, maar een fysieke, disciplinevolle aanwezigheid die standhoudt te midden van vernietiging. Kleine radicale keuzes, volharding en empathie bieden tegenwicht tegen de mechanische wreedheid van de wereld.

Het verhaal beweegt van afkeer naar verwondering, van chaos naar menselijkheid, en eindigt in een hypnotiserende climax waarin de lezer wordt ondergedompeld in een continu ritme van nabijheid, warmte en waarheid. Het benadrukt dat, hoewel de wereld vervallen lijkt in geweld en onrecht, menselijke liefde en aandacht de enige onverwoestbare ankers zijn.

Kortom: een hypnotiserende, DaDa-achtige tunnel van chaos naar liefde, waarin wreedheid wordt gevoeld, maar nabijheid alles overwint.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• ART-
• oktober 30, 2025
• 6 minutes Read

Aha DaDa — Over Mens, Maker, Tegenkracht

In *Aha DaDa — Over Mens, Maker, Tegenkracht* verkent Jean-Pascal Salomez de mens als schepper, slachtoffer en erfgenaam van zijn eigen tijd. Vanuit Zonnebeke, tussen verleden en toekomst, rijst een stem op die weigert te zwijgen in de storm van commercie en conformiteit.

Het drieluik dat de kern vormt van de tekst schetst een cyclus van verdoving, ontwaken en herstel. In **De Dealer van Drank en Decibels** verschijnt de moderne hofnar van het kapitalisme: hij verkoopt vergetelheid in blikjes en noemt het “beleving”. De massa danst, moe en gehoorzaam, terwijl stilte langzaam sterft in de nek van het bier.

Daartegenover staat **De Herverkoper van Stilte en Schaduw**, een figuur die het verloren geweten terug op de markt brengt. Zijn waar is hard: stilte snijdt, omdat ze de mens dwingt zichzelf te horen. Wie durft te luisteren, keert terug als herboren — niet langer consument, maar geweten.

In het slotdeel, **De Erfgenaam van Geluid**, keert de toon van menselijkheid terug. Geluid wordt opnieuw trilling, geen product. De wereld luistert niet langer naar lawaai, maar naar betekenis — een wedergeboorte van verbinding, eenvoud en natuur.

Salomez schrijft als kunstenaar-filosoof van de tegenkracht: tegen vervreemding, voor hermenselijking. Zijn DaDa-manifest is geen vlucht, maar een oproep tot herontdekking — een anarchistische ode aan wat overblijft wanneer de stilte weer spreekt.

—

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• DaDa
• oktober 16, 2025
• 7 minutes Read

Stilte van de Ziel: ART- over Geestelijke Gezondheidszorg

Wereld draait. Wij draaien. Niet synchroon.
Gedachten in stenen. Pijn in cijfers. Mensen als labels.

Hulp?
Systeem zwijgt. Wij zoeken. Niemand luistert.

Checklist. Wachttijd. Formulier.
Je bent casus #4219. Je pijn? Onzichtbaar.

Dertien jaar gevangen. Geest gebroken. Lichaam gebroken.
Gevangenissyndroom: angst, hulpeloosheid, depressie.
Vrij? Niet vrij. Chaos in hoofd.

Binnenvaart. Water. Werk. Structuur. Zelfvertrouwen.
Liefde. Kinderen. Verlies. Rouw. Herstel. Chaos.

Hulp begint van binnen. Therapie, regels, medicatie – hulpmiddelen.
Jij schrijft. Jij voelt. Jij schildert. Jij leeft.
Deci & Ryan: intrinsieke motivatie. Zelfreflectie. Zelfbewustzijn. Veerkracht.

Woorden – explosies. Diagnoses? Weg. Medicatie? Hulpmiddel. Zorg? Menselijkheid.
Stilte doorbreken. Kijken. Luisteren. Voelen. Schrijven. Spreken. Actie.

Echte verandering: van binnenuit.
Chaos is kunst. Pijn is kunst. Leven is kunst. ART is alles.

Voor meer over mijn leven en visie: jeanpascalsalomez.com/bio
.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• ART-
• oktober 16, 2025
• 8 minutes Read

We Zijn Allemaal Iemands Kind, zo ook Siska!

Het artikel “We Zijn Allemaal Iemands Kind, Zo Ook Siska!” onderzoekt de universele menselijke kwetsbaarheid en de sociale verantwoordelijkheid die daarmee gepaard gaat. Aan de hand van het individuele voorbeeld van Siska benadrukt de auteur dat ieder mens onderdeel is van een groter netwerk van relaties, verhalen en empathie. Het werk combineert dadaïstische poëtische technieken met kritische filosofische reflecties over de hedendaagse samenleving, waarin mentale onafhankelijkheid vaak wordt bedreigd door institutionele en sociale structuren. Salomez pleit voor een politieke kunst die zowel aanklacht als bewustwording is, en roept op tot het doorbreken van stiltes die maatschappelijke verandering belemmeren. Door chaos, absurditeit en speelse taal te gebruiken, wordt de lezer geconfronteerd met de complexiteit van de menselijke conditie en de noodzaak tot verbinding en medemenselijkheid.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• ART-
• oktober 15, 2025
• 8 minutes Read

🌀 De Dadaïstische Anarchist spreekt

Het weet ik veel hoeveel luik dat hier gepresenteerd wordt, is niet slechts een beschrijving van de wereld zoals zij is; het is een getuigenis van hoe een mens deze wereld beleeft, ondergaan en weerstaat. Deel I, “De Slaafsheid van de Pen”, belicht de mechanismen van macht, gehoorzaamheid en structurele repressie. Het toont hoe taal en media kunnen worden ingepalmd, hoe waarheid kan worden vervormd en hoe burgers, jong en oud, worden teruggedrongen in stilte en passiviteit.

Deel II, “We Zijn Allemaal Iemands Kind”, vormt het tegengewicht: een oproep tot menselijkheid, een herinnering dat achter elke statistiek, elke beleidsnota, elk fragment van nieuws, een individueel hart klopt, een verhaal bestaat, een kwetsbaarheid leeft. Het benadrukt dat het erkennen van menselijke pijn en het zoeken naar warmte, mededogen en verbondenheid even noodzakelijk is als het blootleggen van macht en nalatigheid.

Het geheel is een oefening in existentiële dualiteit: verzet én compassie, woede én zorg, kritiek én empathie. Het filosofische uitgangspunt is eenvoudig maar fundamenteel: echte vrijheid en verantwoordelijkheid ontstaan niet alleen door het aanvechten van systemen, maar door het herstellen van de verbinding met de menselijke kern — het vermogen tot mededogen, het besef dat ieder mens iemands kind is.

In een samenleving die steeds meer gefragmenteerd raakt, vormt deze tekst een monument van bewustzijn: een waarschuwing én een uitnodiging. Een waarschuwing dat stilte geen neutraliteit betekent, dat onverschilligheid destructief is, en dat passiviteit medecreatie van lijden inhoudt. Een uitnodiging om, ondanks teleurstellingen, de moed te vinden te spreken, te luisteren, en de menselijke warmte nooit volledig te laten doven.

Het laatste woord is dus geen eindpunt, maar een filosofische start: een richtlijn voor handelen en denken, een houvast voor wie zoekt naar waarheid én menselijkheid in een wereld vol chaos, geluid en stilte tegelijk.

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• DaDa
• oktober 7, 2025
• 3 minutes Read

Het Heilige, Ingepakt en Wel

In Het Heilige, Ingepakt en Wel confronteert Jean-Pascal Salomez de kijker met de paradox van bescherming en verdrukking. Zijn materiaal — epoxy — fungeert als metafoor voor de hedendaagse omgang met betekenis: wij willen bewaren wat we niet langer geloven, conserveren wat we tegelijk afwijzen. In die spanning ontstaat een vorm van stille tragiek die de kern van het werk bepaalt.

De kunstenaar gebruikt het heilige niet als religieus object, maar als symbool van wat de mens overstijgt: kwetsbaarheid, tijd, herinnering. Door het heilige letterlijk “in te pakken”, keert hij zich tegen de commerciële en sacrale exploitatie van geloofsbeelden. De actie van verbergen wordt tegelijk een daad van onthulling — een rituele bevrijding uit de dogmatiek van aanbidding.

Het werk balanceert tussen sculptuur en schildering, tussen manifest en meditatie. De epoxylaag fungeert als zowel huid als harnas: het glanst, het verstikt, het bewaart. Wat resteert, is een stil heiligdom van twijfel.

In menswetenschappelijke zin raakt dit werk aan thema’s van symbolische transsubstantiatie (vgl. Durkheim, Les formes élémentaires de la vie religieuse, 1912) en de-mystificatie van het sacrale (Eliade, Le sacré et le profane, 1957). Salomez maakt van het materiële proces een spirituele daad: de reïncarnatie van het heilige in de materie zelf.

Zoals bij de werken van Berlinde De Bruyckere of Anselm Kiefer is de fysieke textuur ook een morele. Het oppervlak wordt getuige van lijden, geloof en tijd — maar het laat ruimte voor genezing.
De kunstenaar vraagt geen aanbidding, maar aanwezigheid.