De laatste snik

Nu men me alles ontneemt
mijn naam, stem en tranen
denk ik
het is genoeg
en denk niet meer
aan zwart verdriet

De aasgieren zullen me toch niet sparen
want op hun pagina moet ik prijken
en hun lenzen boordevol sensatie
zullen me blijven volgen
tot in de uithoeken van mijn pijn

Tot de laatste wervel
van mijn eigenste
gebroken is

Jean Pascal Salomez

De laatste snik