• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• Raamaffiche v/d week
• februari 12, 2026
• 3 minutes Read

📘 HOOFDSTUK (ZETKLAAR)

De affiche van deze week vormt een bewuste, tekstuele interventie in de publieke ruimte. In plaats van beeld, symboliek of agitatie kiest zij uitsluitend voor taal. De boodschap is eenvoudig en direct: politieke macht en staatsstructuren worden bewust gede-sacraliseerd, terwijl het mens-zijn centraal wordt gesteld. Het klein schrijven van “amerika” en het hernoemen van “drumpf” functioneren daarbij als discursieve strategieën die de vanzelfsprekendheid van geopolitieke autoriteit ondermijnen. Hoofdletters worden gereserveerd voor mensen, niet voor staten.

Menswetenschappelijk kan deze affiche begrepen worden als een vorm van geweldloos verzet. Door plaatsing aan een raam — een overgangszone tussen privé en publiek — opereert zij buiten digitale algoritmes en institutionele filters. De fysieke affiche creëert een kortstondige verstoring van het dagelijkse waarnemingspatroon en nodigt uit tot reflectie. In een context van polycrisis, gekenmerkt door militarisering, polarisatie en ontmenselijking, herinnert de tekst aan een elementaire premisse: de mens gaat vooraf aan grenzen, naties en systemen.

De affiche functioneert daarmee niet als propaganda, maar als minimale civiele actie. Zij beoogt geen confrontatie, maar bewustwording. Woordkunst wordt ingezet als rationeel alternatief voor geweld en als middel om autonomie, kritisch denken en menselijke waardigheid opnieuw zichtbaar te maken.

• Jean-Pascal Salomez
• Raamaffiche v/d week
• februari 1, 2026
• 3 minutes Read

Poëzie tegen het lawaai

Een droom na een ingreep in licht en ruimte: een president die met woorden schiet, een dichter die antwoordt met een gedicht.
Geen profetie, maar een mentale montage van macht, taal en verbeelding.

Poëzie blijkt het sterkste wapen.

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• januari 23, 2026
• 5 minutes Read

Het raam als geweten

Aan het raam van de ART-Galerie verschijnt voortaan wekelijks een nieuwe affiche. Geen aankondiging, geen promotie, maar één scherpe zin die reageert op de werkelijkheid van vandaag.

De reeks vertrekt vanuit de overtuiging dat taal opnieuw een politieke inzet is geworden. In plaats van uitleg of nuance kiest de affiche voor confrontatie: weinig woorden, veel wit, maximale helderheid. Elke affiche benoemt een patroon — macht en misbruik, spreken en zwijgen, verantwoordelijkheid en gemakzucht — en laat de interpretatie bewust aan de voorbijganger.

De affiches volgen een strikte ethiek: geen oproep tot geweld, geen ontmenselijking, geen haat. Liefde, vrede en rust fungeren hier niet als slogans, maar als begrenzingen. Het spreken blijft scherp, maar weigert hysterie.

Het raam van de galerie wordt zo een publieke ruimte: zichtbaar voor iedereen, zonder drempel, zonder context. Wekelijks verandert de tekst, maar het ritme blijft. Het gaat niet om één statement, maar om een volgehouden houding.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• ART-
• januari 12, 2026
• 7 minutes Read

Kunst als universele, maar niet‑eenduidige categorie

Kunst is overal, maar nooit vanzelfsprekend. Wat universeel is, is niet het kunstwerk, het instituut of het esthetische oordeel, maar het menselijk vermogen tot betekenisgeving. Elke samenleving maakt, vormt, verbeeldt en ordent ervaring. Wat verschilt, zijn de machtsstructuren die bepalen wie dat mag doen, hoe dat gebeurt en onder welke voorwaarden iets als kunst erkend wordt.

Menswetenschappelijk bekeken is kunst geen autonoom domein, maar een spanningsveld tussen symboliek, praktijk, macht en wereldvorming. Cassirer toont dat kunst behoort tot de symbolische vormen waarmee mensen hun wereld begrijpelijk maken. Ingold laat zien dat kunst in oorsprong geen representatie is, maar een belichaamde praktijk van maken-in-relatie met materie. Bourdieu ontmaskert het moderne kunstbegrip als een mechanisme van sociaal onderscheid en symbolisch kapitaal. Arendt herinnert ons eraan dat kunst bijdraagt aan een gedeelde wereld, maar haar kracht verliest zodra zij louter instrument wordt.

Vanuit deze lijnen volgt een onvermijdelijke politieke conclusie: kunst is nooit onschuldig. De hedendaagse kunstwereld functioneert als een para-statelijke orde die betekenis centraliseert, legitimeert en uitsluit. Autonomie blijkt geen vrijheid, maar een gereguleerde uitzondering.

Een anarchistische kunstpraktijk weigert die logica. Zij erkent geen soeverein — geen staat, geen markt, geen curator, geen kunstenaar als ultieme autoriteit. Betekenis ontstaat relationeel, tijdelijk en kwetsbaar. Vrijheid is hier geen recht, maar verantwoordelijkheid.

Kunst is geen universele categorie, maar een universeel probleem: telkens opnieuw de vraag wie het symbolisch vermogen mag bezitten. Kunst gebeurt waar die vraag opengehouden wordt — als weigering, als storing, als ruimte die niet laat bezetten.

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• JPS
• januari 3, 2026
• 5 minutes Read

De wereld is om zeep. En net nu ik zeep verkoop.

De uitspraak *“De wereld is om zeep. En net nu ik zeep verkoop”* functioneert tegelijk als grap, diagnose en kunst-politiek statement. Ze benoemt een morele en symbolische ontwrichting: instituties bestaan nog, maar hun betekenis is uitgehold. Sociologisch gezien wijst dit op anomie (Durkheim) en op de vloeibare moderniteit waarin zorg, solidariteit en zelfs verontwaardiging verhandelbaar zijn geworden (Bauman).

Zeep is daarbij geen banaal object. Antropologisch staat zeep voor reiniging, orde en normativiteit: ze zegt impliciet *zo hoort het te zijn* (Douglas). In een wereld die structureel vuil is—door ongelijkheid, instrumentalisering en onverschilligheid—lijkt zeep verkopen absurd of zelfs cynisch. Zeep redt geen planeet en lost geen systeemfalen op.

Maar kunst is geen oplossingsmachine. Kunst ontmaskert. In dadaïstische traditie wordt zeep hier een poëtisch wapen: klein, zacht en ontregelend. Het gebaar toont hoe belachelijk zorg lijkt in een rot systeem, en precies daardoor hoe noodzakelijk ze blijft. Politiek wordt dit zichtbaar handelen: traag, lokaal, relationeel, en publiek (Arendt).

De zeep is geen zuivering die het vuil wegwast, maar een aanklacht in vaste vorm. Niet om te vergeten, maar om te tonen hoe vuil het is—en dat zorg, tegen alle logica in, blijft bestaan.

+ Ambtenarenversie

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• DaDa
• oktober 7, 2025
• 3 minutes Read

Het Heilige, Ingepakt en Wel

In Het Heilige, Ingepakt en Wel confronteert Jean-Pascal Salomez de kijker met de paradox van bescherming en verdrukking. Zijn materiaal — epoxy — fungeert als metafoor voor de hedendaagse omgang met betekenis: wij willen bewaren wat we niet langer geloven, conserveren wat we tegelijk afwijzen. In die spanning ontstaat een vorm van stille tragiek die de kern van het werk bepaalt.

De kunstenaar gebruikt het heilige niet als religieus object, maar als symbool van wat de mens overstijgt: kwetsbaarheid, tijd, herinnering. Door het heilige letterlijk “in te pakken”, keert hij zich tegen de commerciële en sacrale exploitatie van geloofsbeelden. De actie van verbergen wordt tegelijk een daad van onthulling — een rituele bevrijding uit de dogmatiek van aanbidding.

Het werk balanceert tussen sculptuur en schildering, tussen manifest en meditatie. De epoxylaag fungeert als zowel huid als harnas: het glanst, het verstikt, het bewaart. Wat resteert, is een stil heiligdom van twijfel.

In menswetenschappelijke zin raakt dit werk aan thema’s van symbolische transsubstantiatie (vgl. Durkheim, Les formes élémentaires de la vie religieuse, 1912) en de-mystificatie van het sacrale (Eliade, Le sacré et le profane, 1957). Salomez maakt van het materiële proces een spirituele daad: de reïncarnatie van het heilige in de materie zelf.

Zoals bij de werken van Berlinde De Bruyckere of Anselm Kiefer is de fysieke textuur ook een morele. Het oppervlak wordt getuige van lijden, geloof en tijd — maar het laat ruimte voor genezing.
De kunstenaar vraagt geen aanbidding, maar aanwezigheid.

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• JPS
• september 22, 2025
• 3 minutes Read

Beschrijving – Involutus Armamantis

Vraagprijs: €2.500
Kort argument: uniek, technisch veeleisend epoxy/reliëfwerk met ingebedde edelstenen en pigmenten; hoge arbeidstijd (meerdere jaren ontwikkeling/onderzoek) en sterke conceptuele/literaire lading (Latijnse titel, existentieel menswetenschappelijk verhaal) — daarom positioneerbaar in het segment van betekenisvolle hedendaagse kunst.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• ART-
• september 8, 2025
• 3 minutes Read

Politieke Kunst als Mondiale Aanklacht

Het affiche Steenschrift de Slachtbank van de Mensheid functioneert als een mondiaal manifest tegen oorlog, onderdrukking en machtsmisbruik. Waar het oorspronkelijke werk verwees naar een specifieke context, overstijgt de herwerkte versie lokale grenzen en richt het zich op de mensheid als geheel. De beeldtaal is direct en confronterend: huilende kinderen symboliseren universeel slachtofferschap, de anonieme soldaat belichaamt de eindeloze militarisering, en de mannen in pakken representeren de onzichtbare elites achter geweld en vernietiging.

In historisch perspectief sluit het affiche aan bij de traditie van geëngageerde kunst, zoals bij Käthe Kollwitz, John Heartfield en anarchistische propagandakunst. Het kleurgebruik (rood, zwart, beige) versterkt de associatie met strijd, bloed en collectief verzet. De leuze “Nooit vergeven, nooit vergeten – Overal, altijd” maakt de boodschap absoluut en tijdloos.

Vanuit menswetenschappelijk oogpunt kan het werk gelezen worden als ritueel object (Durkheim), dat collectieve emoties kanaliseert en gemeenschapszin creëert, en als een visualisering van Benjamins these dat elk document van beschaving tegelijk een document van barbarij is.

De kracht van dit affiche ligt in de combinatie van expressionistische pathos, satirische ontmaskering en anarchistische symboliek. Het is geen neutraal kunstwerk, maar een oproep tot herinnering én verzet, waarin kunst en politiek samensmelten tot een mondiale aanklacht tegen structureel geweld.

—

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• Zonnebeke
• mei 7, 2025
• 11 minutes Read

De Waterkoker en de Wederkerigheid

In deze sociaal-filosofische reflectie wordt een alledaags object – een felrode waterkoker – ingezet als metafoor voor menselijke verbondenheid, symbolische waardecreatie en alternatieve vormen van economie. De handeling speelt zich af in de context van de ART-Galerie te Zonnebeke, een culturele ruimte waar esthetiek en gemeenschapsvorming samenkomen. Een oudere dame, expliciet aangeduid als burger van Zonnebeke, toont affectieve resonantie met het object, wat leidt tot een ruil die losstaat van geldelijke waardering: zij ontvangt de waterkoker in ruil voor zelfgemaakte wenskaarten, een uiting van persoonlijke inzet en creativiteit.

Deze gebeurtenis wordt geïnterpreteerd in het licht van Marcel Mauss’ klassieke theorie over de gift (1925), waarin geven, ontvangen en teruggeven een sociale orde vestigen gebaseerd op wederkerigheid en morele verplichting, eerder dan economische winst. De ruilhandeling roept ook Pierre Bourdieu’s inzichten op inzake symbolisch kapitaal (1977), waarbij ogenschijnlijk belangeloze interacties in feite sociale bindingen en erkenning bevestigen. De wederkerigheid tussen kunstenaar en burger overstijgt hier de logica van vraag en aanbod, en wordt drager van wat men in de morele economie (E.P. Thompson, 1971; James C. Scott, 1976) zou beschouwen als ethische verantwoording en zorg binnen de gemeenschap.

De felrode waterkoker fungeert zo als een intermediair object dat niet enkel warmte genereert in praktische zin, maar ook symbolisch een gemeenschappelijke ruimte tot leven brengt waarin waardigheid, zorg en betekenis worden gedeeld. Door de expliciete verankering van de ontmoeting in het lokale burgerschap van Zonnebeke krijgt de scène ook een politieke dimensie: het toont hoe een micro-act van wederkerigheid een alternatief burgerschap kan belichamen binnen een artistiek-sociale praktijk die klassieke instituties overstijgt.

• Jean-Pascal Salomez
• maart 14, 2025
• 9 minutes Read

Vrijheid, Verzet en Oer kennis: Een Pad naar de Werkelijkheid

In dit stuk wordt vrijheid gepresenteerd als een reis, niet als een eindpunt. De ART-Galerie wordt beschreven als een tijdelijke autonome zone (TAZ), waarin kunst, verzet en vrijheid samenkomen. Vrijheid wordt niet alleen gezien in het breken van systemen, maar in de keuze om een eigen pad te volgen zonder opgelegde dwang.

Atavisme, de oeroude instincten die diep in ons DNA verankerd liggen, spelen een centrale rol. Deze instincten reflecteren de drang om terug te keren naar een meer authentieke manier van leven, wat in de kunst en het verzet tegen onderdrukking zichtbaar is. Kunst wordt gezien als een uiting van deze atavistische instincten en als een middel om de werkelijkheid te begrijpen.

De TAZ-ideologie, geïntroduceerd door Hakim Bey, vormt de basis van de ART-Galerie. Hier wordt de ruimte niet alleen door de muren gedefinieerd, maar door de bezoekers die actief deelnemen aan de creatie van de vrijheid die het biedt. De galerij is een plaats van tijdelijke vrijheid, chaos en creatie, waarbij de bezoekers nieuwe vormen van kunst, interactie en ideeën ontdekken.

De tekst verwijst ook naar de Bhagavad Gita, waarin Krishna leert te handelen zonder gehechtheid aan de resultaten. Dit sluit aan bij de anarchistische filosofie, waarin vrijheid niet komt van externe controle, maar van het bevrijden van interne verlangens naar macht en controle. Oerkennis, zoals die uit de oude Indiase tradities, wordt aangeroepen als een pad naar vrijheid en verzet, met de ART-Galerie als een kleine reflectie van deze grotere strijd voor bevrijding en zelfbestuur.