Jean-Pascal Salomez: een persoonlijke onthulling

Dit hoofdstuk is een uitbreiding van het biografische luik op de website (www.jeanpascalsalomez.com/bio/) en is bedoeld als intieme toelichting op mijn werkwijze en levensvisie. Het is een openhartige bekendmaking van hoe ik naar mensen kijk en welke existentiële keuzes ik heb gemaakt. Ik nodig je uit om mijn bestaande biografie en andere teksten op de site te lezen voor aanvullend inzicht. Hieronder volgen enkele sleutelprincipes die mijn denken en handelen bepalen:

• Affect als observatie-instrument – Ik gebruik emoties niet als startsein voor handelen, maar als informatiebron. In de cognitieve psychologie noemt men dit het “affect-as-information” principe: gevoelens verschaffen inzicht in situaties zonder automatisch op hen te reageren. Emoties wijzen de aandacht, ze zijn signalen in plaats van drijfveren.
• Alleen een terecht “ja” telt – In mijn moraal is klakkeloos instemmen niets waard als het niet doorgrond is. Onder tijdsdruk verdwijnt reflectie en gaat men vaak makkelijk akkoord; “instemming wordt makkelijker dan weerstand”. Ik heb geleerd dat écht inzien belangrijker is dan blind meebuigen. Als ik ja zeg, moet het een weloverwogen, gerechtvaardigde keuze zijn.
• Meerdere gevoelswerelden tegelijk – Ik leef tegelijkertijd in verschillende gemoedstoestanden. Dat is verrijkend, omdat het perspectieven opent, maar ook belastend door innerlijke spanning. Het betekent dat ik soms meerdere “werelden” of realiteiten in mij draag: ik kan tegelijk vreugde en pijn voelen, hoop en wantrouwen, zonder de ene emotie weg te drukken. Deze veelstemmigheid maakt mijn innerlijke leven rijk, maar soms verwarrend.
• Mijn website als levend archief – Mijn schrijfsels staan online als een levend archief van ideeën. Ik sta geen reacties toe, omdat ik bewust geen debat wil organiseren maar juist een ruimte om te lezen en na te denken. De site wordt gelezen en geraadpleegd, maar elk artikel is een eenrichtingsverkeer – een persoonlijke getuigenis in plaats van een forum.
• Afwijzing van klassieke instituties – Ik heb mijn leven lang weigerachtig gestaan tegenover academische diplomas, uitgevers en officiële erkenning. Uit methodische én ethische overtuiging publiceer ik liever op eigen kracht. Institutionele erkenning kan mijn stem vervormen of beperken; ik kies voor het pad van autonomie en zelf-uitgave. Dit is geen rebellie om de vorm, maar een bewuste keuze: ik wil geen luik of uitgever achter mijn rug.
• Liefdevolle verwondering onder scherpe woorden – Onder de vaak scherpe en kritische toon schuilt diepe verwondering over het mens-zijn. Ik ben gedreven door compassie voor mensen en verbazing over onze werkelijkheid. Misschien kun je mijn woorden scherp of zelfs humoristisch vinden, maar ze zijn geworteld in liefde voor menselijkheid. Mijn denken laveert tussen anarchisme, dadaïsme en humanisme: ik zoek naar waarheid en rechtvaardigheid, maar met een hart dat klopt voor onze gedeelde zwakheden.
• Blijven schrijven en fysiek presenteren – Mijn pen laat ik niet los. Ik blijf schrijven, óók buiten het scherm, en presentaties geven van mijn werk aan wie werkelijk wil luisteren. Het is een bewuste keuze om materiaal fysiek aan te bieden – in boeken, tentoonstellingen, of gesprekken – voor mensen die bereid zijn in de diepte te treden. Niet alles hoeft breed gedeeld of massaal te circuleren; intieme overdracht is vaak waardevoller.
• AI als hulpmiddel bij het schrijven – Tegenwoordig maak ik ook gebruik van artificiële intelligentie (bijvoorbeeld ChatGPT) om mijn teksten te verfijnen en te structureren. Niet omdat de AI de woorden kiest, maar als krachtig instrument dat helpt ordenen. Zoals een schrijver die een redacteur inhuurt: ik laat AI zinnen verhelderen en opbouwen, maar de inhoud blijft authentiek van mij. Dit sluit aan bij andere schrijvers die AI niet als auteur zien, maar als assistent die het proces stroomlijnt.

Observatie via emoties

Vanaf mijn jeugd heb ik geleerd om emoties analytisch te benaderen. Emoties geven mij informatie over wat er speelt, maar ze besturen mij niet. In mijn praktijk neig ik eerder te denken: “Wat probeert dit gevoel me te vertellen?” dan: “Dit gevoel moet direct iets betekenen.” Dit sluit aan bij psychologische inzichten dat onze gevoelens een bron van informatie zijn over situaties. Emotionele ervaringen zijn ingebedde signalen die ik in herinnering houd, maar ik laat ze niet fungeren als impuls voor automatische reacties. Op die manier behoud ik afstand en helderheid: affectie is voor mij een waarnemingsinstrument, geen emotionele brandstof voor gedrag.

Inzicht boven instemming

De harde realiteit is dat moderne systemen vaak druk zetten op snelle ja’s. Zoals ik in mijn dagboek noteerde: onder druk “verdwijnt reflectie; automatisme neemt over” en “instemming wordt makkelijker dan weerstand”. Ik heb ervoor gekozen om juist tegen die stroom in te gaan. In plaats van automatisch ja te zeggen, wéég ik soms antwoord. Ik besef dat ieder geïmplodeerd ja mij op lange termijn schaadt. Alleen een rechtvaardig ja telt – een die op inzicht is gebaseerd, niet op angst of gemak. Dit principe heb ik letterlijk onder mijn huid gevoeld: door bewust te vertragen en desnoods even te zwijgen, creëer ik ruimte voor reflectie. Mijn weigering om direct mee te werken was geen opstand: het was een wijze van zelfbehoud. Zoals ik schreef: “Vrijheid begint voor mij niet bij spreken, maar bij het moment waarop ik niet langer automatisch reageer.” Dat inzicht is klein en bijna onzichtbaar, maar voor mij fundamenteel.

Leven in meerdere gevoelswerelden

Ik neem waar dat ik niet in één enkele emotionele ‘modus’ leef. Soms presenteert het leven zich als een fractal van gevoelens: ik kan tegelijk verliefd zijn en melancholisch, hoopvol en kwaad, filosofisch en kinderig. Dit parallelle bestaan van innerlijke werelden geeft mij brede blikvelden: het stelt me in staat om dingen van verschillende kanten te beschouwen. Maar het is ook een last: ik voel voortdurend de spanning tussen de lagen van mijn ervaring. Het is alsof ik een geheel universum in mij draag. Deze veelzijdigheid is zowel een inspiratiebron als een uitdaging – een rijke belasting, zou je kunnen zeggen. Toch weiger ik die complexiteit te reduceren; zij maakt het leven juist fascinerend. In die zin leef ik én in de wereld van de logica, én in die van de intuïtie, tegelijkertijd.

Mijn website als levend archief

De teksten die ik schrijf verschijnen op mijn website als een levend archief van ideeën. Bezoekers kunnen er lezen en rondstruinen door mijn denkwereld, maar ik bied bewust geen mogelijkheid tot discussie. Geen reacties, geen likes – enkel tekst en lezer. Dit is geen onwil tegenover dialoog, maar een bewuste keuze: ik wil dat de woorden ongestoord resoneren. In die stilte kan wie écht wil lezen en denken, mijn boodschap voor zichzelf ontdekken. De site staat daarmee niet in dienst van internetcommunaliteit, maar van een persoonlijke getuigenis. Het is een eenrichtingsweg: mijn ervaringen en inzichten zijn daar te vinden, maar de lezersgang blijft commentloos. Toch weet ik dat mijn woorden wél worden gelezen en doorgegeven – het is de stille kracht van authentieke schrijfsels.

Weigering van klassieke vormen

Ik heb altijd een hekel gehad aan de schijn van onfeilbare instituties. Uit methodische én ethische overwegingen weiger ik me te onderwerpen aan conventionele publicatiewegen of academisch toezicht. Institutionele erkenning kan leiden tot zelfcensuur of rigide structuren rond creatie. In plaats daarvan kies ik voor het pad van autonomie. Ik geloof in het kunstenaarschap zonder kooi: liever mijn eigen flyers uitgeven of dichtbundels in eigen beheer, dan een pers met voorwaarden. Deze keuze past bij mijn anarchistische inslag: het staat haaks op ideeëngoederen als bezit of strikte hiërarchie. Het is geen statement tegen iedereen, maar een ja tegen integriteit. Ik wil geen deel van gestandaardiseerde kaders uitmaken; mijn werk is bewust buiten de lijntjes van de cultuur geschreven.

Liefdevolle verwondering achter scherpe woorden

Misschien lijkt mijn taal hard of absurd, maar onder die façade klopt iets zachts: verwondering om het mens-zijn. Ik ben dol op mensen – op onze grillige natuur, onze mogelijkheden en gebreken. Die liefde voor menselijkheid uit zich soms in sarcastische of grove bewoordingen, maar de bron is warmte en nieuwsgierigheid. Ik blijf met open mond staan bij ieders verhaal, hoe chaotisch ook. Mijn menselijke compassie leidt me: juist omdat onze wereld zo onrechtvaardig en vreemd kan zijn, schrijf ik daar rillend over. Ik geloof dat ik met scherpe observaties èn met hoop schrijf. Achter elke satire schuilt zorg. Deze dubbele houding zorgt soms voor contrast: strenge kritiek naast kinderlijke verwondering. Maar zonder die liefde zou de scherpte leeg zijn. Onder elke harde noot zit een warme wil tot verbinding.

Schrijven, tonen en het cruciale witte midden

Ik zal niet zwijgen. Het is mijn keuze om door te gaan met schrijven, ook fysiek – in de vorm van boeken, tentoonstellingen of voordrachten – voor mensen die echt willen binnenkomen. Mijn geloof is dat krachtige ideeën tastbaar moeten zijn; ze vereisen soms een hand die het boek aanreikt, of een ogenblik van samen lezen. De wereld kan onverschillig zijn, maar ik laat dat geen excuus zijn om niet te blijven spreken. Tegelijk verlang ik naar dat ‘wit midden’: de stilte waarin enkel jij en mijn tekst bestaan. Voor wie werkelijk wil luisteren, bied ik materiaal in de échte wereld aan. Kleine, concrete pogingen: een bundel, een schilderij, een performance – voor wie het aandurft. Grote revoluties zijn niet nodig; een eerlijke tekst of een oogcontact kan al een radicale daad zijn. Daarom blijf ik mensen uitnodigen om te komen kijken, te lezen en te voelen.

Samenvatting en uitnodiging

Alles bij elkaar vormen deze keuzes mijn levensmethode: affect om te observëren, niet om te reageren; alleen een oprecht ja dat uit inzicht voortkomt; leven met meerdere stemmen in mijzelf; schrijven voor wie écht wil luisteren; en steevast trouw blijven aan mijn eigen koers. Zoals het profiel op mijn site het beschrijft, ben ik “een eigenzinnige denker, een kunstenaar met een scherpe geest en een hart dat klopt voor rechtvaardigheid”. Dit hoofdstuk voegt een laag toe aan de bestaande biografie – het opent een deur naar mijn innerlijke werkplaats. Ik moedig je aan om, na het lezen hiervan, ook de andere teksten en gedichten op mijn website te verkennen. Alles wat ik schrijf – online, in boekvorm of in de galerie – is een puzzelstukje. Door ze samen te lezen, krijg je de volle kaart van mijn zoektocht naar waarheid en menselijkheid.

Voel je welkom om verder te kijken, om vragen te stellen aan mijn werk, en om het zelf te laten werken in jouw hart en geest. Dit is meer dan een verhaal; het is een uitnodiging om met nieuwsgierigheid, eerlijkheid en geduld onze complexe werkelijkheid tegemoet te treden.