• Jean-Pascal Salomez
• november 14, 2025
• 2 minutes Read

🜏 De Mens als Tijdmachine: Dansen in de Kali-Regen

Kernideeën van de tekst

De mens als tijdmachine: wij dragen miljarden jaren herinnering in ons DNA; elke traan en lach verwijst naar oeroude kosmische gebeurtenissen.

Tijd als adem, niet als pijl: beschavingen rijzen en vallen in cycli, zoals de Manvantara (grote ademhaling van Brahma).

Atlantis, Lemurië, Eden: niet als fysieke plaatsen, maar als staten van bewustzijn die nog steeds in ons aanwezig zijn.

Subtiele technologie: geen machines, maar aandacht en stilte die de wereld herstemmen.

Kali-Yuga: onze huidige tijd wordt gezien als een eeuw van lawaai, algoritmen en vergetelheid. Toch kan men een “micro-Eden” creëren door geest te zuiveren van winst en waan.

Oproep tot dansen: zelfs in storm en regen blijft de mens een schepper van betekenis en liefde.

🎨 Over Jean-Pascal Salomez
Kunstenaar & denker: laveert tussen anarchisme, dadaïsme en humanisme.

Kunst als strijdmiddel: confronteert hypocrisie en machtsstructuren met woorden en kunst.

ART-Galerie in Zonnebeke: zijn thuisbasis en strijdtoneel, waar hij anderen inspireert.

Profiel: vader, rebel, bouwer van ideeën, weigert zich te laten inkaderen.

📍 Belangrijke context
Locatie: Zonnebeke, Langemarkstraat 6, waar zijn galerie en werk te vinden zijn.

Thema’s: rechtvaardigheid, vrijheid, waarheid, en het doorbreken van maatschappelijke illusies.

• Jean-Pascal Salomez
• Ieper
• Over Dictatuur
• november 13, 2025
• 3 minutes Read

🜏 De Leugen van die Poort

In De Leugen van de Poort breekt Jean-Pascal Salomez, kunstenaar en denker uit Zonnebeke, de stilte rond een ongemakkelijke waarheid. Vanuit zijn Ieperse geboortegrond kijkt hij naar de Menenpoort, niet als een symbool van vrede, maar als een monument van selectieve herinnering. Waar duizenden Engelse namen in steen gegrift staan, ontbreken de stemmen van 1,3 miljoen Indiërs die vochten en stierven voor een rijk dat hen nooit als gelijken zag.

Salomez schrijft vanuit zijn hindoeïstische overtuiging, waarin dharma (rechtvaardigheid) en satya (waarheid) geen abstracties zijn, maar morele plichten. Hij herkent in de westerse herinneringscultuur een spirituele leugen: een schijn van herdenken zonder erkenning. Door de lens van zijn geloof en ongeloof, zijn kunst en verzet, confronteert hij de hypocrisie van koloniale macht die nog steeds in onze herdenkingsrituelen leeft.

Dit artikel is meer dan een historische aanklacht. Het is een spirituele getuigenis, een pleidooi voor universele herinnering. Salomez roept op tot een herziening van wat “herdenken” werkelijk betekent: het erkennen van alle doden — niet alleen de overwinnaars, maar ook de vergeten zielen die in stilte hun dharma volbrachten.