Meer zwarte dan rode rozen maakten me een gelukkig man.

Voor mijn verboden Liefdes

Ik heb steeds genoten van de momenten,
die ik met jullie heb door gebracht.
Aan al mijn verwachtingen werd voldaan,
waar ik alleen maar van kon dromen.
Jullie mogen gerust weten mijn hart te hebben gestolen.

Maar zie daar.

Voor waar.
In een klap heb jij mij weg geveegd,
met je lieve glimlach,
je uitstraling,
je zijde zachte huid,
je tedere lippen,
die mij nooit gekust hebben.

De hoop en de wens,
de droom die ik met mij draag,
is nooit werkelijkheid geworden,
en is niet te verklaren,
maar een ding weet ik wel,
dat liefde daadwerkelijk bestaat.

Jij hebt mij diep geraakt,
en nu nog voel ik jou armen niet om mij heen,
en heb ik de smaak van jouw lippen niet op de mijne,
de smaak van liefde die ik niet meer zou laten gaan.

Ik kan alleen maar hopen,
dat jij het net zo voelt,
en dat ik jou inderdaad ook raak.

Een mens kan heel zijn leven zoeken,
naar de liefde van zijn leven,
die nooit vinden.
Ik daar in tegen blijf niet zoeken.

Ik kan niet langer wachten,
tot ik je in mijn armen kan nemen,
in je mooie ogen kan kijken,
en je mooie donkere haar strelen,
je hand vast houden,
je warmte voelen,
mijn lippen op jou lippen drukken,
en die vol passie zoenen.

En dan zachtjes in je oor te fluisteren,
mijn aller liefste, – ik hou van jou!

Maar, jij houdt, godverdomme, van die ander!

Hopende,
dat de Liefde van toen en nu,
een verschil in tijd en leven is.

Jean Pascal Salomez

Meer zwarte dan rode rozen maakten me een gelukkig man