• Jean-Pascal Salomez
• december 13, 2025
• 3 minutes Read

HIP HIP HOERA, HET IS OORLOG

In Hip hip hoera, het is oorlog verschijnt op een dorpsplein een heks die geen toekomst voorspelt, maar een waarheid vaststelt. Haar kreet — “Hip hip hoera, het is oorlog” — is geen provocatie, maar een diagnose. Ze wijst niet naar verre fronten of komende rampen, maar naar de grond onder de voeten van de dorpelingen: oorlog is geen plots begin, maar het resultaat van vergeten patronen.

De heks confronteert het dorp met zijn collectieve vluchtgedrag. Het verleden wordt “geschiedenis” genoemd om het onschadelijk te maken; herdenken vervangt begrijpen. Zij ontmaskert oorlog als een langzaam proces: ontstaan uit gemakzucht, uit het normaliseren van ongelijkheid, uit stilte die te lang voor vrede wordt verkocht. Een oude man die beweert “de oorlog meegemaakt te hebben” krijgt te horen dat hij enkel de explosie kende, niet het onderliggende patroon.

Het dorp reageert voorspelbaar: lachen, filmen, wegkijken, neutraliseren. De waarheid wordt herleid tot een incident, een performance, een misverstand. Maar na het zwijgen van de heks is het plein veranderd. Er is iets gezegd dat niet meer kan worden teruggenomen.

Het verhaal eindigt met een onderhuidse beweging: de aarde zelf lijkt te reageren. De boodschap is onontkoombaar — oorlog is geen uitzondering in de geschiedenis, maar een terugkerende consequentie van collectieve ontkenning. “Hip hip hoera” is geen feestkreet, maar het moment waarop doen alsof ophoudt.

• Jean-Pascal Salomez
• november 14, 2025
• 2 minutes Read

🜏 De Mens als Tijdmachine: Dansen in de Kali-Regen

Kernideeën van de tekst

De mens als tijdmachine: wij dragen miljarden jaren herinnering in ons DNA; elke traan en lach verwijst naar oeroude kosmische gebeurtenissen.

Tijd als adem, niet als pijl: beschavingen rijzen en vallen in cycli, zoals de Manvantara (grote ademhaling van Brahma).

Atlantis, Lemurië, Eden: niet als fysieke plaatsen, maar als staten van bewustzijn die nog steeds in ons aanwezig zijn.

Subtiele technologie: geen machines, maar aandacht en stilte die de wereld herstemmen.

Kali-Yuga: onze huidige tijd wordt gezien als een eeuw van lawaai, algoritmen en vergetelheid. Toch kan men een “micro-Eden” creëren door geest te zuiveren van winst en waan.

Oproep tot dansen: zelfs in storm en regen blijft de mens een schepper van betekenis en liefde.

🎨 Over Jean-Pascal Salomez
Kunstenaar & denker: laveert tussen anarchisme, dadaïsme en humanisme.

Kunst als strijdmiddel: confronteert hypocrisie en machtsstructuren met woorden en kunst.

ART-Galerie in Zonnebeke: zijn thuisbasis en strijdtoneel, waar hij anderen inspireert.

Profiel: vader, rebel, bouwer van ideeën, weigert zich te laten inkaderen.

📍 Belangrijke context
Locatie: Zonnebeke, Langemarkstraat 6, waar zijn galerie en werk te vinden zijn.

Thema’s: rechtvaardigheid, vrijheid, waarheid, en het doorbreken van maatschappelijke illusies.

• Jean-Pascal Salomez
• Ieper
• Over Dictatuur
• november 13, 2025
• 3 minutes Read

🜏 De Leugen van die Poort

In De Leugen van de Poort breekt Jean-Pascal Salomez, kunstenaar en denker uit Zonnebeke, de stilte rond een ongemakkelijke waarheid. Vanuit zijn Ieperse geboortegrond kijkt hij naar de Menenpoort, niet als een symbool van vrede, maar als een monument van selectieve herinnering. Waar duizenden Engelse namen in steen gegrift staan, ontbreken de stemmen van 1,3 miljoen Indiërs die vochten en stierven voor een rijk dat hen nooit als gelijken zag.

Salomez schrijft vanuit zijn hindoeïstische overtuiging, waarin dharma (rechtvaardigheid) en satya (waarheid) geen abstracties zijn, maar morele plichten. Hij herkent in de westerse herinneringscultuur een spirituele leugen: een schijn van herdenken zonder erkenning. Door de lens van zijn geloof en ongeloof, zijn kunst en verzet, confronteert hij de hypocrisie van koloniale macht die nog steeds in onze herdenkingsrituelen leeft.

Dit artikel is meer dan een historische aanklacht. Het is een spirituele getuigenis, een pleidooi voor universele herinnering. Salomez roept op tot een herziening van wat “herdenken” werkelijk betekent: het erkennen van alle doden — niet alleen de overwinnaars, maar ook de vergeten zielen die in stilte hun dharma volbrachten.

• Jean-Pascal Salomez
• Ieper
• november 12, 2025
• 2 minutes Read

🕯️ Armistice Live™ — Herdenken met een camera in de hand

Het gedicht hekelt de commerciële en mediagerichte herdenking van Armistice Day in Ieper. Waar ooit stilte en oprechte rouw heersten, domineert nu spektakel: drones, interviews, banners en applaus vervangen het echte luisteren naar de slachtoffers. Bloemen worden geroken als commercie, vrede wordt verkocht als gevoel, en de ceremonie verwordt tot politiek toneel. Het gedicht roept op tot een herdenking die de mens terug mens maakt — stilte zonder vlag, verdriet zonder logo — en waarschuwt tegen het reduceren van collectief geheugen tot consumptie.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• ART-
• oktober 30, 2025
• 6 minutes Read

Aha DaDa — Over Mens, Maker, Tegenkracht

In *Aha DaDa — Over Mens, Maker, Tegenkracht* verkent Jean-Pascal Salomez de mens als schepper, slachtoffer en erfgenaam van zijn eigen tijd. Vanuit Zonnebeke, tussen verleden en toekomst, rijst een stem op die weigert te zwijgen in de storm van commercie en conformiteit.

Het drieluik dat de kern vormt van de tekst schetst een cyclus van verdoving, ontwaken en herstel. In **De Dealer van Drank en Decibels** verschijnt de moderne hofnar van het kapitalisme: hij verkoopt vergetelheid in blikjes en noemt het “beleving”. De massa danst, moe en gehoorzaam, terwijl stilte langzaam sterft in de nek van het bier.

Daartegenover staat **De Herverkoper van Stilte en Schaduw**, een figuur die het verloren geweten terug op de markt brengt. Zijn waar is hard: stilte snijdt, omdat ze de mens dwingt zichzelf te horen. Wie durft te luisteren, keert terug als herboren — niet langer consument, maar geweten.

In het slotdeel, **De Erfgenaam van Geluid**, keert de toon van menselijkheid terug. Geluid wordt opnieuw trilling, geen product. De wereld luistert niet langer naar lawaai, maar naar betekenis — een wedergeboorte van verbinding, eenvoud en natuur.

Salomez schrijft als kunstenaar-filosoof van de tegenkracht: tegen vervreemding, voor hermenselijking. Zijn DaDa-manifest is geen vlucht, maar een oproep tot herontdekking — een anarchistische ode aan wat overblijft wanneer de stilte weer spreekt.

—

• Jean-Pascal Salomez
• Wetenschap en overtuiging
• oktober 27, 2025
• 4 minutes Read

Flurkastisch.🕯️ DE DIGITALE WEEGSCHAAL

In De Digitale Weegschaal ontmaskert Jean-Pascal Salomez de morele absurditeit van de hedendaagse goedgelovigheid. Wat begint als een schijnbaar onschuldige liefdesbrief van een stervende weldoener, blijkt de anatomie van een digitale leugen. In scherpe, dadaïstisch geladen bewoordingen legt Salomez bloot hoe religie, empathie en mededogen worden gerecycled tot instrumenten van misleiding.

Via menswetenschappelijke verwijzingen naar Cialdini, Clarke en Felson toont hij hoe vertrouwen een wapen werd, en de inbox de biechtstoel van het moderne bijgeloof. De tekst is tegelijk satire en waarschuwing: een pleidooi voor scepsis als daad van menselijkheid.

Met de zin “De Heilige Geest gebruikt tegenwoordig een gratis mailaccount” vat Salomez het tijdperk samen — een wereld waar de heiligheid van de boodschap vervangen is door de banaliteit van de spam. Een lofzang op bewustzijn, een ritueel van ontmaskering.

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• DaDa
• oktober 16, 2025
• 7 minutes Read

Stilte van de Ziel: ART- over Geestelijke Gezondheidszorg

Wereld draait. Wij draaien. Niet synchroon.
Gedachten in stenen. Pijn in cijfers. Mensen als labels.

Hulp?
Systeem zwijgt. Wij zoeken. Niemand luistert.

Checklist. Wachttijd. Formulier.
Je bent casus #4219. Je pijn? Onzichtbaar.

Dertien jaar gevangen. Geest gebroken. Lichaam gebroken.
Gevangenissyndroom: angst, hulpeloosheid, depressie.
Vrij? Niet vrij. Chaos in hoofd.

Binnenvaart. Water. Werk. Structuur. Zelfvertrouwen.
Liefde. Kinderen. Verlies. Rouw. Herstel. Chaos.

Hulp begint van binnen. Therapie, regels, medicatie – hulpmiddelen.
Jij schrijft. Jij voelt. Jij schildert. Jij leeft.
Deci & Ryan: intrinsieke motivatie. Zelfreflectie. Zelfbewustzijn. Veerkracht.

Woorden – explosies. Diagnoses? Weg. Medicatie? Hulpmiddel. Zorg? Menselijkheid.
Stilte doorbreken. Kijken. Luisteren. Voelen. Schrijven. Spreken. Actie.

Echte verandering: van binnenuit.
Chaos is kunst. Pijn is kunst. Leven is kunst. ART is alles.

Voor meer over mijn leven en visie: jeanpascalsalomez.com/bio
.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• ART-
• oktober 16, 2025
• 8 minutes Read

We Zijn Allemaal Iemands Kind, zo ook Siska!

Het artikel “We Zijn Allemaal Iemands Kind, Zo Ook Siska!” onderzoekt de universele menselijke kwetsbaarheid en de sociale verantwoordelijkheid die daarmee gepaard gaat. Aan de hand van het individuele voorbeeld van Siska benadrukt de auteur dat ieder mens onderdeel is van een groter netwerk van relaties, verhalen en empathie. Het werk combineert dadaïstische poëtische technieken met kritische filosofische reflecties over de hedendaagse samenleving, waarin mentale onafhankelijkheid vaak wordt bedreigd door institutionele en sociale structuren. Salomez pleit voor een politieke kunst die zowel aanklacht als bewustwording is, en roept op tot het doorbreken van stiltes die maatschappelijke verandering belemmeren. Door chaos, absurditeit en speelse taal te gebruiken, wordt de lezer geconfronteerd met de complexiteit van de menselijke conditie en de noodzaak tot verbinding en medemenselijkheid.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• ART-
• oktober 15, 2025
• 8 minutes Read

🌀 De Dadaïstische Anarchist spreekt

Het weet ik veel hoeveel luik dat hier gepresenteerd wordt, is niet slechts een beschrijving van de wereld zoals zij is; het is een getuigenis van hoe een mens deze wereld beleeft, ondergaan en weerstaat. Deel I, “De Slaafsheid van de Pen”, belicht de mechanismen van macht, gehoorzaamheid en structurele repressie. Het toont hoe taal en media kunnen worden ingepalmd, hoe waarheid kan worden vervormd en hoe burgers, jong en oud, worden teruggedrongen in stilte en passiviteit.

Deel II, “We Zijn Allemaal Iemands Kind”, vormt het tegengewicht: een oproep tot menselijkheid, een herinnering dat achter elke statistiek, elke beleidsnota, elk fragment van nieuws, een individueel hart klopt, een verhaal bestaat, een kwetsbaarheid leeft. Het benadrukt dat het erkennen van menselijke pijn en het zoeken naar warmte, mededogen en verbondenheid even noodzakelijk is als het blootleggen van macht en nalatigheid.

Het geheel is een oefening in existentiële dualiteit: verzet én compassie, woede én zorg, kritiek én empathie. Het filosofische uitgangspunt is eenvoudig maar fundamenteel: echte vrijheid en verantwoordelijkheid ontstaan niet alleen door het aanvechten van systemen, maar door het herstellen van de verbinding met de menselijke kern — het vermogen tot mededogen, het besef dat ieder mens iemands kind is.

In een samenleving die steeds meer gefragmenteerd raakt, vormt deze tekst een monument van bewustzijn: een waarschuwing én een uitnodiging. Een waarschuwing dat stilte geen neutraliteit betekent, dat onverschilligheid destructief is, en dat passiviteit medecreatie van lijden inhoudt. Een uitnodiging om, ondanks teleurstellingen, de moed te vinden te spreken, te luisteren, en de menselijke warmte nooit volledig te laten doven.

Het laatste woord is dus geen eindpunt, maar een filosofische start: een richtlijn voor handelen en denken, een houvast voor wie zoekt naar waarheid én menselijkheid in een wereld vol chaos, geluid en stilte tegelijk.

• Jean-Pascal Salomez
• Over Dictatuur
• Wetenschap en overtuiging
• oktober 14, 2025
• 7 minutes Read

De Wereldstilte en het Ongemak van de Werkelijkheid

Het essay onderzoekt het contrast tussen passiviteit en moed binnen de menselijke samenleving, met nadruk op de huidige wereldsituatie en lokale observaties zoals in Zonnebeke. Het centrale idee is dat veel mensen, bewust of onbewust, kiezen voor lafheid: het vermijden van confrontatie, het negeren van onrecht, en het verkiezen van persoonlijke veiligheid boven ethische verantwoordelijkheid. Deze houding manifesteert zich zowel individueel — door angst, sociale druk of psychologisch zelfbehoud — als collectief, waar culturele normen en bureaucratische structuren passiviteit belonen en moed ontmoedigen.

Lafheid wordt beschreven als een actieve keuze tot niets doen: mensen kijken, maar zien niet; voelen, maar handelen niet; en ontkennen de ernst van situaties, zoals politieke conflicten, sociale onrechtvaardigheid of lokale overlast. In dit licht is stilte geen neutrale toestand, maar een impliciete goedkeuring van het bestaande onrecht. Het essay benadrukt dat passiviteit systematisch en cultureel wordt versterkt, wat leidt tot een normalisering van onverschilligheid en een gebrek aan maatschappelijke verantwoording.

Tegenover lafheid staat moed, die zich uit in het spreken, documenteren en observeren, ondanks persoonlijke risico’s. Moed is niet heroïsch in de traditionele zin; het is principieel, geweldloos, en een daad van ethisch verzet. Het individu dat moed toont, doorbreekt de stilte, confronteert hypocrisie, en creëert ruimte voor reflectie en verandering. Dit geldt zowel op lokaal niveau — zoals burgers die overlast of bestuurlijke nalatigheid aankaarten — als op mondiale schaal, waar mensen aandacht vragen voor oorlog, politieke corruptie en schendingen van mensenrechten.

Het gedicht, als poëtische samenvatting, versterkt deze boodschap door korte, krachtige regels die de lezer direct confronteren met de realiteit: lafheid fluistert, moed spreekt; de meeste mensen zwijgen, maar elke stem die spreekt houdt de wereld menselijk en de waarheid levend. De structuur van het gedicht — ritmisch, scherp, met veel witruimte — symboliseert het doorbreken van stilte en benadrukt de kracht van individuele actie.

Het essay en het gedicht sluiten af met een oproep: moed is een keuze, elke dag opnieuw. Wie spreekt, observeert en documenteert, draagt verantwoordelijkheid en behoudt een stukje gerechtigheid en hoop in een wereld die vaak passief en onverschillig lijkt. Het is een erkenning van het feit dat de mens zwak kan zijn, maar dat kracht en ethische daadkracht altijd mogelijk blijven.

Kortom, de kernboodschap is duidelijk: passiviteit is een actieve vorm van medeplichtigheid, terwijl moed een dagelijkse, principiële daad van menselijkheid is. Door te spreken, schrijven en handelen, kan het individu de stilte doorbreken en een blijvende impact maken op zijn gemeenschap en daarbuiten.