Jean-Pascal Salomez
Kleurenzee van Anarchie

In het gedicht verweeft de dichter de kracht van kunst met de roep om vrijheid en creativiteit. Door een visie te schilderen waarin spontane creativiteit de norm is en waar normen en structuren worden uitgedaagd, nodigt het gedicht de lezer uit om deel te nemen aan een revolutionaire beweging. De lampen op de hoofden van mensen stralen in alle kleuren van de regenboog, symbolisch voor een wereld waar geluk en expressie centraal staan.

Het gedicht omarmt het absurdisme als een bevrijdende kracht die de starheid van het dagelijks leven doorbreekt, en pleit voor een samenleving waarin kunstenaars vrijelijk kunnen dromen en scheppen zonder de beperkingen van geld en macht. Het roept op tot een herdefiniëring van waarde in kunst, weg van de commerciële meetlat, en tot een hernieuwde waardering voor de menselijke verbeeldingskracht.

Met zijn ritmische en beeldende taal weeft het gedicht een betoverend landschap waarin anarchie geen chaos betekent, maar een nobele zoektocht naar persoonlijke en collectieve bevrijding. Het biedt een visie op een wereld waarin vrede en samenwerking worden bevorderd door vreedzame spelervaringen en waar educatie gericht is op vredesopvoeding en conflictbemiddeling.

“Kleurenzee van Anarchie” is meer dan een gedicht; het is een oproep tot actie, een uitnodiging om deel te nemen aan een beweging die streeft naar een nieuwe, creatieve en egalitaire wereldorde.

Lees Meer

Dada Gaza: Een Schreeuw van Pijn

Het gedicht ” DaDa Gaza: Een Schreeuw van Pijn” schildert een schrijnend en indringend beeld van de gruwelijkheden en het lijden in Gaza. Het beschrijft de verwoestende impact van voortdurende conflicten, waarbij gebroken dromen en levens onder het puin liggen. Moeders schreeuwen om hun bedolven kinderen, terwijl bloed door de straten stroomt als een rivier van dood. Raketten doorklieven de nacht, en de angst weerspiegelt zich in de ogen van hongerige kinderen.

De wanhopige vaders, omringd door stof en puin, proberen te overleven in een landschap van haat. Politici in ivoren torens negeren het lijden van de mensen, terwijl miljarden worden verspild aan oorlog en wapens. Gaza is een open wond, bloeiend in pijn, een symfonie van lijden die de aarde doet kreunen. De bloedige dans tussen Israëli’s en Palestijnen laat geen helden zien, alleen slachtoffers van een absurde oorlog.

Het gedicht roept op tot bewustwording van de wrede realiteit waarin we leven. Het schildert een wereld waarin de hoop van kinderen wordt verpletterd, hun toekomst gestolen, terwijl de wereld blind blijft voor hun kreten en tranen. De tragische situatie in Gaza is een wrange herinnering aan onze gedeelde menselijkheid, een schreeuw om hulp die niet genegeerd mag worden.

In deze harde, pijnlijke realiteit worden we opgeroepen om te huilen, te voelen en nooit te vergeten. Het gedicht is een krachtige aanklacht tegen de absurditeit van oorlog en een oproep tot vrede en mededogen, terwijl het de onuitwisbare littekens van Gaza en haar inwoners blootlegt.

Lees Meer

De Donkere Dans van Armoede en Criminaliteit

In het gedicht, de schrijnende realiteit van individuen die gevangen zitten in de vicieuze cirkel van armoede en criminaliteit. Het beschrijft de verstikkende omgeving waarin zij leven, gekenmerkt door uitzichtloosheid, honger en verlies van hoop. Ondanks hun verlangen naar een beter leven, worden ze gedreven tot criminele daden als een laatste poging tot overleving in een samenleving die hen vergeten lijkt te zijn. Het gedicht werpt een kritische blik op de structurele ongelijkheden die deze situatie voeden en vraagt ​​zich af wie verantwoordelijk is voor het doorbreken van deze cyclus van ellende. Met krachtige beelden en metaforen onderstreept het gedicht de noodzaak van empathie, begrip en collectieve actie om de diepgewortelde problemen van armoede en criminaliteit aan te pakken.

Lees Meer

De Absurditeit van Staatsfalen

In mijn gedichtt verwoord ik mijn gevoelens van teleurstelling en machteloosheid ten opzichte van de Belgische staat. Ik beschrijf hoe ik, ondanks mijn inspanningen, geen enkele steun of zekerheid heb gekregen van de staat. Geconfronteerd met de kafkaëske bureaucratie en het gebrek aan erkenning voor mijn werk, voel ik me verloren en verward.

Het gedicht roept de absurditeit op van een systeem waarin geld en macht de boventoon voeren, terwijl de belangen van het volk worden vergeten. Ik beschrijf hoe ik, na jaren van hard werken, geen pensioen of enige vorm van zekerheid heb gekregen voor de toekomst.

Maar het gedicht gaat verder dan alleen mijn persoonlijke ervaringen. Het beschrijft ook de dreiging van oorlog en conflict, en hoe zelfs onze kinderen dreigen te worden gebruikt als pionnen in het spel van de machtigen der aarde.

Ondanks de sombere vooruitzichten weiger ik echter te zwijgen. Ik roep op tot verzet tegen de absurditeit van het Belgische beleid en tot strijd voor een rechtvaardiger en menselijker samenleving. Ik geloof dat we samen kunnen komen en verandering kunnen bewerkstelligen, en dat we een einde kunnen maken aan de absurditeit van staatsfalen.

Lees Meer

Draaikolk van onrust

In “De Draaikolk van Onrust” wordt de innerlijke strijd van een individu weerspiegeld te midden van een tumultueuze tijd, waarin boosheid en frustratie de overhand nemen. Op 61-jarige leeftijd wordt de protagonist plotseling geconfronteerd met een diepe zucht van onvrede tegenover het maatschappelijk bestel dat het vertrouwen lijkt te ontvluchten. Geleefd en ervaren, maar ook getekend door teleurstellingen, worstelt hij met de voortdurende confrontatie met onrecht en ongelijkheid die als een schaduw over zijn bestaan hangen. De botsing van generaties en verlies van traditionele waarden versterken het gevoel van verstoordheid in de samenleving, terwijl machteloosheid zwaar op hem drukt, als een afgrond van hopeloosheid.

Maar te midden van deze duisternis, deze innerlijke strijd, gloort geen sprankje hoop. Het gedicht roept op tot begrip, verbondenheid en verandering als antwoord op de overweldigende onrust. Hoewel de lasten van anderen niet altijd gedragen worden en erbarmen soms schaars lijkt, benadrukt het gedicht de kracht van collectieve actie en solidariteit. Het roept op tot samenwerking, niet alleen om te overleven, maar om te gedijen in een wereld die zijn beloften van vrijheid en rechtvaardigheid nakomt. “De Draaikolk van Onrust” is een emotioneel geladen uiting van de menselijke zoektocht naar betekenis te midden van chaos, en een pleidooi voor hoop te midden van duisternis.

Lees Meer

Fatanarchie

Het gedicht “Hiep hiep hoera slaakt de fatalist” portretteert een innerlijke strijd tussen pessimisme en optimisme. De fatalist, gehuld in somberheid en overtuigd van de onvermijdelijke ondergang van de wereld, ziet slechts duisternis en wanhoop om zich heen. Hij wordt echter geconfronteerd met een tegengesteld perspectief vertegenwoordigd door een kind, dat straalt van levenslust en geloof in een betere toekomst. Het kind biedt hoop en moed aan de fatalist, die aanvankelijk sceptisch is maar langzaam begint te twijfelen aan zijn pessimistische wereldbeeld.

Het gedicht onderstreept het contrast tussen de donkere visie van de fatalist en de schijnbare naïviteit van het kind, maar het toont ook de kracht van hoop en optimisme om zelfs de meest pessimistische harten te bereiken. Het symboliseert de eeuwige strijd tussen hoop en wanhoop, waarbij de menselijke geest voortdurend worstelt met de uitdagingen van het leven.

Uiteindelijk wordt de fatalist geconfronteerd met de mogelijkheid van verandering en groei, en begint hij te geloven dat er misschien toch een sprankje hoop is in de duisternis. Het gedicht eindigt met de implicatie dat de strijd tussen pessimisme en optimisme een voortdurend proces is, waarbij het belangrijk is om de moed niet te verliezen en vast te houden aan de hoop op een betere toekomst.

Lees Meer

Dromen en Bedrogen Werkelijkheden

“Dromen en Bedrogen Werkelijkheden” is een poëtische verkenning van de dualiteit tussen dromen en realiteit. Het gedicht schetst een beeld van een verborgen wereld waarin dromen en illusies samensmelten met de harde werkelijkheid. In deze wereld fungeren dromen als lichtpuntjes in de duisternis, maar worden ze ook bedreigd door de schaduwen van bedrog die zich subtiel vermengen met de realiteit.

De dichter portretteert deze verborgen wereld als een mysterieus domein waarin dromen gedijen maar ook kwetsbaar zijn voor bedrog. Illusies worden voorgesteld als schimmige figuren die dansen in het licht, wat resulteert in een complexe weergave van de menselijke psyche. Het gedicht benadrukt de eeuwige strijd tussen dromen en bedrog, waarbij de werkelijkheid vaak verdraaid en misvormd wordt.

Desondanks blijft de verborgen wereld een bron van inspiratie en verlangen, waarin de mens voortdurend op zoek is naar betekenis en waarheid. Het gedicht verkent de cyclus van hoop en teleurstelling die gepaard gaat met het najagen van dromen in een wereld van bedrog. Door deze complexe dans van dromen en realiteit weeft het leven zijn intrigerende patroon, waarin de mens zijn weg zoekt te midden van licht en duisternis.

Lees Meer

Velden van Vernietiging

Het gedicht “Velden van Vernietiging” schildert een duister tafereel waarin destructie en eenzaamheid samenkomen. In de nachtelijke schaduwen ontvouwen zich velden getekend door vernietiging, een reflectie van de menselijke vloek. De woorden weven een beeld van doordachte destructie, waar een dictator, vol bewondering, langs kraters loopt die gevuld zijn met de haat van anderen. Elk detail draagt bij aan de melancholie van de menselijke conditie.

De auteur beschrijft de dictator als een meester van onderdrukking, trots bewonderend langs de paden van verderf. De kraters, littekens van een duister verleden, herinneren aan een hoge prijs betaald in tranen en verlies. Het gedicht roept op tot reflectie over de kostbare menselijkheid die verloren is gegaan in deze velden van vernietiging.

De nachtelijke stilte weerklinkt met een echo van spijt, en het gedicht benadrukt het verlangen naar een hoopvolle toekomst, weg van de duistere velden, naar een oord van vreedzaam herstel. De woorden roepen op tot een nieuw morgenrood, een symbolische overgang van de duisternis naar een beloftevolle dag.

Lees Meer

Echo’s van Verbittering

Hier verkent Jean Pascal Salomez krachtige taal om diepe emoties rondom het thema van Flakka en menselijk ongenoegen uit te drukken. De woorden vormen een stroom van scheldwoorden, als een rauwe uiting van frustratie en verontwaardiging. Flakka, geportretteerd als een vloek van het duister uur, roept sterke negatieve emoties op die worden geuit door krachtige scheldwoorden en verwensingen. De dichter gebruikt deze taal als een kunstzinnige uitlaatklep om de diepe verontrusting en afkeuring jegens de duistere kant van menselijk gedrag en de impact van Flakka op de samenleving te uiten.

De titel “Echo’s van Verbittering” suggereert dat deze krachtige woorden resoneren als een echo, een herinnering aan de diepgewortelde emoties die het gedicht bezielen. Het gedicht fungeert als een expressief ventiel, waarin de dichter zijn gevoelens kan uiten en de lezer wordt uitgenodigd om de onderliggende verbittering te begrijpen. Het roept op tot reflectie over de duistere kanten van de menselijke ervaring en dient als een artistieke uiting van de impact van Flakka op individuen en gemeenschappen, en de bredere uitdagingen waarmee de samenleving wordt geconfronteerd.

Lees Meer

De Snaakse Symfonie der Woorden

Dit is een gedicht dat de kracht van taal en de chaos van menselijke overtuigingen verkent. Met kleurrijke en provocatieve beelden worden de reetkever, gatworm en geslepen dildo symbolisch ingezet om de complexiteit van het leven en de menselijke natuur te belichten. Het gedicht toont een onbegrensd spectrum van uitspraken, waarin wijsheid en domheid, mensheid en allesvernietigende krachten in een megalomaan complex samenkomen.

De reetkever, als metafoor voor de onvoorspelbare en grillige natuur van het bestaan, kruipt door het gedicht, terwijl de gatworm diep in de diepten van het menselijk bewustzijn graaft. De geslepen dildo vertegenwoordigt scherpzinnige provocaties die het leven doorklieven en verlangen naar meer.

Het Vaticaan, moslimonderricht, christelijke scholing en gereformeerde invloeden worden in één adem genoemd, waarmee de diversiteit en soms tegenstrijdige aard van menselijke overtuigingen wordt aangekaart.

Het gedicht onthult een allesomvattend universum van woorden, waarin de kracht van taal en de veelzijdigheid van menselijke ervaring centraal staan. De titel, “De Snaakse Symfonie der Woorden”, benadrukt de harmonie en tegelijkertijd de speelse ondeugendheid van deze complexe verkenning van de menselijke geest.

Lees Meer

Meer dan 100 Gedichten van Jean Pascal Salomez

Kleurenzee van Anarchie

  • juni 18, 2024

Draaikolk van onrust

  • maart 27, 2024

Fatanarchie

  • maart 14, 2024

Velden van Vernietiging

  • februari 3, 2024

Echo’s van Verbittering

  • februari 1, 2024

In de Schaduwen van Ideeën

  • januari 3, 2024

Het jaaroverzicht gedicht

  • december 31, 2023

Flurkende Schurken

  • december 29, 2023

Schaduwen van de Ziel

  • december 15, 2023

Dwaze Dans van Herinneringen

  • december 3, 2023

Lachende Echo’s van Vrijheid

  • november 24, 2023

Betekenisloze Hoop

  • november 10, 2023

Een verlicht pad

  • oktober 25, 2023

De Dans van Strijd en Vrede

  • oktober 13, 2023

Over Koetjes en kalfjes

  • september 1, 2023

Zzzzzzzzzz…

  • juni 2, 2023

Chaos en onzekerheid

  • maart 15, 2023

Evy, de spiegel van mijn ziel.

  • februari 24, 2023

Dansend in het absurde

  • juli 12, 2022

Als een afgedankte lappenpop

  • december 7, 2019

Als ik zou kunnen dromen

  • januari 13, 2019

Punt, komma, uit!

  • december 23, 2018

Liefste

  • december 23, 2018

Iedere klank beschuldigt

  • augustus 15, 2018

Vlucht

  • juli 11, 2018

De Groteske Vertoning

  • april 10, 2018

Wie de duivel aait

  • september 12, 2017

De wraak van de clown

  • mei 11, 2017

Leven met de waarheid

  • april 14, 2017

Werkelijk alles

  • april 13, 2017

Lig stil, beweeg niet

  • april 8, 2017

Grote ogen van opwinding

  • april 8, 2017

Straks, dan ben ik vrij

  • april 8, 2017

Onvoorwaardelijke liefde

  • april 1, 2017

Band met de dood

  • maart 12, 2017

Gans menselijk geslacht

  • maart 10, 2017

Voor mijn zeldzame

  • januari 20, 2017

Als water en vuur

  • mei 5, 2016

Dans met de draak

  • april 10, 2016

Stille oceaan

  • december 1, 2015

Juist! Dat ben ik.

  • juli 23, 2015

Ik wil geen vrienden

  • april 5, 2015

Vermoeiend hart.

  • december 15, 2014

Viva! Ik faal.

  • mei 30, 2014

Fak!

  • januari 7, 2014

Een Dans van Reflecties

  • januari 2, 2014

H-eerlijk

  • december 11, 2013

Elvis van ’t ka…

  • juli 19, 2013

De laatste snik

  • juni 26, 2013

Ergens tussenin.

  • juni 24, 2013

Have a nice day

  • juni 18, 2013

Voor mijn Kind’ren

  • april 10, 2013

Materialistisch kwaad

  • november 6, 2012

Ga naar huis, lafaards.

  • oktober 13, 2012

Kind van glas

  • april 25, 2012

Mijn strijd is voorbij.

  • maart 18, 2012

Babylonisch Bloed

  • maart 15, 2012

Ook dat nog.

  • december 16, 2011

Waarom zou je huilen

  • december 16, 2011

Jaren

  • december 11, 2011

Heroine godverdomme

  • juni 23, 2011

Tip van het hart

  • juni 21, 2011

Zo tikt, tikte, de tijd.

  • juni 20, 2011

Het leven zoals het is

  • juni 20, 2011

Tot beneden geleden.

  • mei 31, 2011

My daddy is a cyberlover

  • maart 25, 2011

De lachende schurk

  • maart 23, 2011

Stik

  • maart 23, 2011

Zielige potentaat

  • december 13, 2010

Brakende schreeuwsels

  • december 2, 2010

De wapenfabrikant

  • oktober 6, 2010

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.  Meer info