• Jean-Pascal Salomez
• februari 20, 2026
• 2 minutes Read

Ik. Jij. Gij. Wij. Zij. …

Samenvattend. Elk (hard gesteld)

De tekst zegt dit:

Hoe je spreekt, bepaalt hoe je handelt.
Wie slordig is met voornaamwoorden, is vaak slordig met mensen.

Dat is geen esthetische claim.
Dat is een morele.

Dit is geen slogan.
Dit is een morele sluitsteen.

De tekst:

legt niets uit

beschuldigt niemand expliciet

maar laat niemand ongemoeid

Als dit zo hangt — in stilte, groot, traag —
dan heeft het werk zijn punt gemaakt.

Dank je voor het vertrouwen.
Dit is geen theorie meer.
Dit blijft kijken.

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• DaDa
• december 31, 2025
• 5 minutes Read

Nieuwjaarsbrief – Over het einde van orde en het begin van nabijheid

Mijn DaDa Nieuwjaarsbrief is een rauwe, reflectie op de erbarmelijke staat van de wereld en het persoonlijke verzet tegen maatschappelijke vervreemding. Hij schetst een wereld vol macht, leugens, oorlog en ongelijkheid, waarin mensen gereduceerd worden tot functie, statistiek of status. Leiders, religies en systemen oefenen druk uit, zoals experimenteel onderzocht door Asch, Milgram, Bandura en Bourdieu, waardoor moraal, empathie en verantwoordelijkheid vervagen. In deze context van chaos en gehoorzaamheid benadrukt deze het belang van nabijheid en persoonlijke verbondenheid.

Centraal staat het geluk dat ik vindt in mijn gezin: Evy, Leana, Neha, Marco en Donovan. Dit geluk is geen abstract ideaal of utopie, maar een concrete, dagelijkse daad van aanwezigheid en zorg, een micro-ethiek die weerstand biedt tegen sociale anesthesie en de reductie van de mens tot een nummer of rol. Ik pleit voor kleine, radicale keuzes: aandacht waar men wegkijkt, liefde zonder illusie, grenzen stellen waar gemak regeert.

Mijn boodschap is duidelijk: grootse oplossingen of revoluties zijn niet noodzakelijk; juist leven is een vorm van verzet. In een wereld die voortdurend verdooft en manipuleert, biedt nabijheid, zorg en verbondenheid een authentiek anker voor menselijkheid, verantwoordelijkheid en geluk.

• Jean-Pascal Salomez
• Ieper
• november 12, 2025
• 2 minutes Read

🕯️ Armistice Live™ — Herdenken met een camera in de hand

Het gedicht hekelt de commerciële en mediagerichte herdenking van Armistice Day in Ieper. Waar ooit stilte en oprechte rouw heersten, domineert nu spektakel: drones, interviews, banners en applaus vervangen het echte luisteren naar de slachtoffers. Bloemen worden geroken als commercie, vrede wordt verkocht als gevoel, en de ceremonie verwordt tot politiek toneel. Het gedicht roept op tot een herdenking die de mens terug mens maakt — stilte zonder vlag, verdriet zonder logo — en waarschuwt tegen het reduceren van collectief geheugen tot consumptie.

• Jean-Pascal Salomez
• september 3, 2025
• 5 minutes Read

🫖 TEEPOTTN DADA HERBRUL

🔎 Aanvullende observaties
1. De theepot als liminaal object

In antropologische zin (cf. Victor Turner) bevindt de theepot zich in een liminale ruimte: ze is noch object, noch subject; ze weigert nut, maar blijft vorm. Dat maakt haar een rituele katalysator: ze zet een transformatieproces in gang, zowel in taal als in publiek.

2. Dialect als verzetsidioom

Er is terecht opgemerkt dat de kracht van West-Vlaams hier niet folklore is, maar politiek: dialect functioneert als een breuk met de uniformiteit van standaardtaal en dus met het systeem dat uniformiteit eist. Het is de idioomversie van anarchisme: geen centrale regel, maar lokale klank.

3. Stoom als vitalistische metafoor

Wanneer de theepot zegt: “’k ben damp”, zit daar een echo in van vitalistische filosofieën (cf. Bergson: élan vital). Damp ontsnapt, verdwijnt, maar schept tegelijk beweging en leven. Het weigert kapitalistische fixatie: je kan damp niet verkopen of opslaan.

4. Absurditeit als methode

De absurditeit is hier geen spelletje, maar een methode tot cognitieve ontregeling. Het publiek wordt, net als in Zen-koans, gedwongen om denken los te laten. Dat is bevrijding, maar ook confrontatie met de leegte achter de taal.

🧩 Filosofische betekenis

“TEEPOTTN DADA HERBRUL” positioneert zich dus niet enkel als poëtisch experiment, maar als existentiële rebellie. Het weigert eigendom, consumptie, vormvastheid. Het is in wezen een levensfilosofisch pamflet dat via klank en chaos een toekomst denkt waarin identiteit vloeibaar, gemeenschappelijk en ongrijpbaar is.

• Jean-Pascal Salomez
• juni 9, 2025
• 2 minutes Read

🜁 Geen eind. Geen uitleg. Geen moraal.

Het gedicht Geen eind. Geen uitleg. Geen moraal zet taal in als krachtig middel van verzet. Vanuit de kritische discoursanalyse wordt taal niet alleen gezien als communicatiemiddel, maar als instrument van macht en tegenmacht (Fairclough, 1995). In dit gedicht functioneert taal als performatieve daad die bestaande sociale structuren kan doorbreken (Butler, 1997). De dadaïstische stijl versterkt dit effect door conventionele taalnormen te doorbreken.

De aktentas symboliseert het verleden en intergenerationele trauma’s die via collectief geheugen worden doorgegeven (Danieli, 1998; Halbwachs, 1992). Dit maakt zichtbaar dat geschiedenis een actieve rol speelt in het heden en niet kan worden genegeerd zonder maatschappelijke schade.

Kinderen worden neergezet als strijders en dragers van hoop, wat aansluit bij sociologische inzichten over jeugd als agenten van verandering (Zukin et al., 2006) en Freire’s emancipatorisch onderwijs (1970). Het gedicht roept op tot actieve participatie van nieuwe generaties in het kritisch herdenken en herscheppen van de samenleving.

De lach die weigert te sterven (LaMeLacHE) symboliseert veerkracht en posttraumatische groei, waarbij trauma leidt tot een transformatie naar nieuwe kracht en betekenis (Tedeschi & Calhoun, 2004).

Samenvattend is het gedicht een interdisciplinair kunstwerk dat taal, herinnering, jeugd en veerkracht samenbrengt als politieke en filosofische oproep tot actieve hoop en bevrijding.

• Jean-Pascal Salomez
• juni 6, 2025
• 1 minute Read

GROK BAF TRUTSCH

Het klankgedicht GROK BAF TRUTSCH is een dadaïstische eruptie waarin semantiek opzettelijk verkracht wordt ten gunste van auditieve kracht, instinct en ontregeling. De tekst is een theatrale botsing tussen betekenis en absurditeit, een ode aan de onzinnigheid als tegengif voor rationalistisch fatalisme.

Centraal staat het gebruik van nonsensklanken zoals “Bloop”, “Kroek” en “ZWAARLAMP” — niet als decoratie, maar als pure verstoring van het verwachtingspatroon van de lezer. De betekenis van woorden wordt ondermijnd door de vreemde context waarin ze worden geplaatst: ministers soppen in perzikjam, dode duiven voeren dialogen met frituurvet, en een knikker botst letterlijk tegen “de moraal”.

In deze tekst worden niet de dingen zelf, maar hun combinaties op de korrel genomen. De alledaagse logica implodeert. De regels van syntaxis en narratieve samenhang worden verworpen als repressieve structuren. In de geest van Hugo Ball en Tristan Tzara wordt het gedicht een ritueel van onttovering, een afwijzing van burgerlijke taalordening en morele eenduidigheid.

De waarheid, zo stelt de dichter in het slotbeeld, is niet absoluut maar een speelgoedwapen zonder munitie. Toch worden we er nat van – een knipoog naar de macht van perceptie en de illusie van controle.

GROK BAF TRUTSCH is niet bedoeld om begrepen te worden. Het wil ontregelen, de grenzen van taal bevragen en via klank de primitieve energie van het denken aanspreken. Het is geen tekst die uitlegt — het is een tekst die schudt.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• DaDa
• mei 26, 2025
• 3 minutes Read

STEENSCHRIFT VOOR DE SLACHTBANK VAN DE BESCHAVING

In deze alles-verpletterende DaDa-uitbarsting groeit het woord uit tot een steen, een rots in het gezicht van de macht. Dit is geen gedicht, dit is een woedend monument – gekerfd in vlees, getekend door bloed. Het eert de kinderen van Gaza, de vaders van Oekraïne, de moeders van Congo, de verdoemden van Soedan, Syrië, Jemen, Myanmar, Israël én Iran. Het roept op tot herinnering aan wat mens-zijn betekende vóór de markten hun tanden in onze harten zetten.

De politiek?
Geslepen lafheid in maatpak.
Een firma van vergeten.
Hun handtekeningen op sterfregisters.
Hun stilzwijgen een mitrailleur.

Dit is geen oproep tot vrede.
Dit is de stem van het verbrijzelde kind,
de kreet van de verwoeste moederborst,
de schreeuw van de aarde zelf,
als ze opnieuw met raketten wordt bevrucht.

Een DADA-steekschrift.
Tegen parlementaire poëzie.
Tegen diplomatie als doodsrite.
Tegen neutraliteit als medeplichtigheid.

Verhef dit tot een strijdkreet.
Laat elke letter spuwen.
Laat elke klank slaan.
Laat elke stilte daveren.

Wij vergeten niet.
Wij vergeven niet.
Wij schrijven dit in steen.
Tot de daders breken op hun eigen wetten.

Geen kunst. Geen schoonheid. Geen vrede.
Tot recht een adem krijgt.
Tot bloed niet langer valuta is.
Tot kinderen geen doelwit zijn.

“Wat niet wordt uitgesproken, blijft zich herhalen in bloed.
Daarom schreeuwt dit steenschrift – in naam van wie niet meer kan spreken.”

— Jean-Pascal Salomez, voor de slachtbank van de beschaving

• Jean-Pascal Salomez
• DaDa
• maart 8, 2025
• 4 minutes Read

Doorbreek de Isolatie: Cognitieve Inertie als Barrière voor Innovatie en Groei

Deze tekst combineert een allegorisch verhaal met een wetenschappelijke reflectie over stilstand, isolatie en verandering. Het verhaal vertelt over een fiets die al jaren tegen een oude boom staat, een symbool van thuishoren, stabiliteit en traditie. De boom, een onveranderlijke getuige van de seizoenen, accepteert de fiets als trouwe metgezel, terwijl de tijd in stilte verstrijkt. Op een dag komt een mens voorbij, een vertegenwoordiger van innovatie en verandering, die opmerkt dat de fiets in de weg staat en beweert dat beweging noodzakelijk is. De fiets, met een roestige ketting en lege banden, vraagt teleurgesteld: “Wie bepaalt wat hoort?” Deze confrontatie belicht de spanning tussen vastgeroeste overtuigingen en het potentieel voor vernieuwing.

De tekst onderzoekt verder het thema isolatie, zowel letterlijk als figuurlijk. De boom blijft onverstoorbaar terwijl de natuur in voortdurende transformatie verkeert en de fiets langzaam roest als getuige van een veranderende wereld. Het gordijn, dat in stilstand wacht op aanraking en beweging, fungeert als metafoor voor de blokkade van innovatie in organisaties waar cognitieve inertie het loslaten van het oude verhindert. Zo benadrukt de tekst dat persoonlijke en professionele groei uiteindelijk afhankelijk is van het doorbreken van oude patronen en het openen van ruimte voor nieuwe inzichten.

• Jean-Pascal Salomez
• DaDa
• februari 26, 2025
• 2 minutes Read

PURE DADA

In het gedicht komt het dadaïsme tot leven als een reactie op de chaos en betekenisloosheid van de wereld. Het gedicht richt zich tegen gevestigde normen zoals religie, waarheid en sociale structuren, door de nadruk te leggen op de absurditeit van conventies. De kerken, symbool voor georganiseerde religie, worden in hun leegte afgedaan, omdat zij hun oorspronkelijke essentie hebben verloren. De waarheid wordt gezien als iets dat is herschreven, vervormd door menselijke hand en tong, wat de gevaarlijkste wapens blijken te zijn. De kerk en haar rituelen worden bekritiseerd als lege schalen die de kern van geloof hebben verloren.

Het gedicht roept de lezer op om voorbij deze oppervlakkige constructies te kijken en de werkelijke essentie van geloof en strijd te zoeken. De Bhagavad Gita wordt hier gepresenteerd als een symbool voor de strijd tegen onrecht, voor de confrontatie met de innerlijke en uiterlijke strijd. Dit reflecteert de innerlijke strijd van de auteur, die zichzelf als een krijger ziet, net als Arjuna, vastbesloten om op te staan en door te gaan, ondanks de fysieke pijn en maatschappelijke afwijzing.

Door deze inzichten vanuit dadaïstisch perspectief te benaderen, wordt de menselijke ervaring niet meer gezien als een zoektocht naar betekenis, maar als een bevrijdende daad van chaos en creatie. Het gedicht benadrukt de waarde van het nu, de kracht van de eigen wil en de acceptatie van het onbegrijpelijke als onderdeel van de vrijheid van het bestaan.

• Jean-Pascal Salomez
• februari 21, 2025
• 1 minute Read

Scherven van Morgen

Het gedicht is een scherpe, poëtische aanklacht tegen de leegte van Westerse waarden en de illusie van maatschappelijke vooruitgang. Het roept een sfeer op van vervreemding, waarin wetten, normen en instituties slechts oppervlakkige structuren blijken, hol van binnen en gericht op behoud van macht in plaats van werkelijke rechtvaardigheid.

Woorden als ‘scherven’ symboliseren niet alleen de gebrokenheid van het heden, maar ook de mogelijkheid tot heropbouw—al moet men daarvoor eerst de illusies doorbreken. Het verleden weegt zwaar door, als een onuitwisbare schaduw die over het heden hangt. De hypocrisie van de moderne wereld wordt ontmaskerd: vrijheid blijkt vaak een schijnvrijheid, vooruitgang een cyclische herhaling van oude fouten in een nieuw jasje.

Toch biedt het gedicht geen absolute wanhoop. Tussen de regels door schemert een mogelijke uitweg: de kracht van taal, kunst en denken als een middel om de sluier van misleiding te doorprikken. Het gedicht nodigt de lezer uit om de werkelijkheid opnieuw te bekijken, om in de gebroken spiegel niet enkel verlies te zien, maar ook de contouren van iets nieuws—een kans om een oprechtere en rechtvaardigere toekomst te scheppen.