• Jean-Pascal Salomez
• Over Dictatuur
• Wetenschap en overtuiging
• januari 21, 2026
• 5 minutes Read

Amerika ontmaskerd: geen ontsporing, maar onthulling

Een slot, geen geruststelling

Dit is geen moment voor nostalgie.
Dit is geen moment voor hoop als sentiment.

Dit is een moment voor helderheid.

Fascisme vandaag is zelden luid. Het is vaak banaal, incoherent, vermomd als gezond verstand. Het komt niet met marsmuziek, maar met memes. Niet met ideologie, maar met vermoeidheid.

Europa kan wankelen. Of wakker worden.
Amerika heeft gekozen voor ontmaskering.
De vraag is wie durft kijken — en wie handelt.

+ Het rijkeluiskindje

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• DaDa
• december 31, 2025
• 5 minutes Read

Nieuwjaarsbrief – Over het einde van orde en het begin van nabijheid

Mijn DaDa Nieuwjaarsbrief is een rauwe, reflectie op de erbarmelijke staat van de wereld en het persoonlijke verzet tegen maatschappelijke vervreemding. Hij schetst een wereld vol macht, leugens, oorlog en ongelijkheid, waarin mensen gereduceerd worden tot functie, statistiek of status. Leiders, religies en systemen oefenen druk uit, zoals experimenteel onderzocht door Asch, Milgram, Bandura en Bourdieu, waardoor moraal, empathie en verantwoordelijkheid vervagen. In deze context van chaos en gehoorzaamheid benadrukt deze het belang van nabijheid en persoonlijke verbondenheid.

Centraal staat het geluk dat ik vindt in mijn gezin: Evy, Leana, Neha, Marco en Donovan. Dit geluk is geen abstract ideaal of utopie, maar een concrete, dagelijkse daad van aanwezigheid en zorg, een micro-ethiek die weerstand biedt tegen sociale anesthesie en de reductie van de mens tot een nummer of rol. Ik pleit voor kleine, radicale keuzes: aandacht waar men wegkijkt, liefde zonder illusie, grenzen stellen waar gemak regeert.

Mijn boodschap is duidelijk: grootse oplossingen of revoluties zijn niet noodzakelijk; juist leven is een vorm van verzet. In een wereld die voortdurend verdooft en manipuleert, biedt nabijheid, zorg en verbondenheid een authentiek anker voor menselijkheid, verantwoordelijkheid en geluk.

• Jean-Pascal Salomez
• ART-
• DaDa
• december 30, 2025
• 4 minutes Read

24 Uur van Modder, Bloed en Nabijheid: Een Sensorische DaDa-Tunnel van Chaos naar Liefde

Het verhaal neemt de lezer mee op een sensorische reis van 24 uur, waarin elk uur een nieuwe laag van menselijke wreedheid onthult: oorlogen, genocide, koloniale uitbuiting, terrorisme, ecologische rampen en bureaucratisch geweld. Elk conflict wordt beschreven met intense zintuiglijke details: knetterende explosies, modderige rivieren, bloed, echooo, stank en trillingen, waardoor de chaos bijna tastbaar wordt.

Te midden van deze onafgebroken stroom van geweld en falen verschijnt een constante tegenkracht: nabijheid en liefde, belichaamd in vijf namen — Evy, Leana, Neha, Marco en Donovan. Deze liefde is geen abstractie, maar een fysieke, disciplinevolle aanwezigheid die standhoudt te midden van vernietiging. Kleine radicale keuzes, volharding en empathie bieden tegenwicht tegen de mechanische wreedheid van de wereld.

Het verhaal beweegt van afkeer naar verwondering, van chaos naar menselijkheid, en eindigt in een hypnotiserende climax waarin de lezer wordt ondergedompeld in een continu ritme van nabijheid, warmte en waarheid. Het benadrukt dat, hoewel de wereld vervallen lijkt in geweld en onrecht, menselijke liefde en aandacht de enige onverwoestbare ankers zijn.

Kortom: een hypnotiserende, DaDa-achtige tunnel van chaos naar liefde, waarin wreedheid wordt gevoeld, maar nabijheid alles overwint.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• DAGDADABOEKSKE
• december 21, 2025
• 6 minutes Read

Over dit dagboek en waarom het niet meewerkt

Dit werkstuk onderzoekt het concept menticide als een laatmoderne, structurele vorm van mentale ontwrichting binnen hedendaagse democratische samenlevingen. Menticide wordt hier niet opgevat als expliciete repressie, maar als een subtiele, genormaliseerde aantasting van mentale autonomie via procedures, redelijkheid, tijdsdruk en geïnstitutionaliseerde zorg- en bestuurspraktijken. In dagboekvorm analyseert de auteur hoe spreken, participatie en transparantie functioneren als mechanismen van internalisering, waarbij het individu geleidelijk wordt herleid tot functie, profiel of casus.

Vertrekkend vanuit persoonlijke ervaring verbindt de tekst menswetenschappelijke inzichten uit de sociale filosofie, politieke theorie en neuropsychologie. Denkers als Hannah Arendt (over overbodigheid), Joost Meerloo (menticide) en cultuurhistorische parallellen met Weimar-Duitsland worden ingezet om aan te tonen hoe vermoeidheid, versnelling en morele rationalisering democratische samenlevingen kwetsbaar maken voor innerlijke uitholling. Tegelijk wordt verwezen naar biologische en epigenetische inzichten die wijzen op een diepliggend, belichaamd geheugen waarin collectieve ervaringen worden opgeslagen.

Als tegenbeweging introduceert de auteur zwijgen, vertragen en weigeren niet als activistische tactieken, maar als existentiële hygiënemaatregelen ter bescherming van het denken. Het essay positioneert anarchie niet als chaos, maar als vertrouwen in mentale soevereiniteit. Menticide wordt zo ontmaskerd als een systeemkenmerk van zachte macht, en mentale autonomie als de fundamentele voorwaarde voor menselijke waardigheid.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• JPS
• december 19, 2025
• 6 minutes Read

Menticide, macht en mentale autonomie

Ik zwijg, vertraag en weiger — niet uit onverschilligheid, maar als antwoord op een samenleving die autonomie langzaam opslokt. Menticide, zoals Meerloo (1956) het beschreef, is geen openlijke dwang, maar een zachte, constante herschrijving van denken via taal, procedures en morele verwachtingen. In mijn contacten met instellingen — VDAB, OCMW, RVA, zorg — merk ik hoe elke uitleg, elk antwoord en elke emotionele openheid onmiddellijk wordt geïnterpreteerd, hercodeerd en beheerd.

Zwijgen wordt mijn schild; vertragen mijn tijd; weigeren mijn grens. Het zijn geen passieve handelingen, maar performatieve, anarchistische keuzes: een kleine opstand tegen de vanzelfsprekendheid van compliance, een herovering van interpretatieve vrijheid. Taal is geen neutraal instrument; het schept realiteit en stabiliseert macht (Fairclough, 1995; Foucault, 1977). Wie alles uitlegt, verliest zichzelf.

Mijn strategieën zijn micro-acties van vrijheid: stiltes die spreken, pauzes die denken heropenen, grenzen die autonomie herstellen. Het is geen strijd tegen mensen, maar tegen het systeem dat mij reduceert tot dossier, probleem of traject.

Vrijheid begint niet bij woorden, maar bij het moment waarop ik mezelf terugneem: klein, sober, essentieel. In dat moment ligt de kracht van mijn anarchistische antwoord op institutionele controle, een subtiele rebellie die mijn geest intact houdt.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• Wetenschap en overtuiging
• december 18, 2025
• 8 minutes Read

De wederkeer van wie niet verdween

De tekst beschrijft een mens die bewust stopt met deelnemen aan een maatschappelijk systeem dat formeel functioneert maar moreel faalt. Deze terugtrekking is geen vlucht, apathie of ziekte, maar een weloverwogen weigering om nog langer mee te werken aan structurele ontmenselijking. Het systeem eist voortdurende bewijzen van inzet, lijden en conformiteit; wie daaraan niet meedoet, wordt niet openlijk gestraft, maar onzichtbaar gemaakt via begeleiding, procedures en stilzwijgende uitsluiting.

De protagonist sterft niet, maar verandert van toestand. Dood wordt verworpen als eindpunt; in de plaats daarvan verschijnt wedergeboorte als cyclisch proces van afleggen en terugkeren. Deze transformatie heeft zowel een mythische als een lichamelijke dimensie. Het lichaam draagt pijn en beperkingen niet als defecten, maar als archief van ervaringen die niet mochten gebeuren en niet erkend werden door het systeem.

Bij zijn terugkeer is de figuur geen leider of hervormer. Zijn kracht ligt in aanwezigheid en helderheid, niet in overtuiging of geweld. Juist doordat hij voorbij de angst is, vormt hij een bedreiging voor systemen die draaien op gehoorzaamheid en zelfverloochening. De tekst stelt dat vrijheid niet begint met actie, maar met het stoppen van deelname aan de leugen. Wedergeboorte verschijnt daarbij niet als mystiek moment, maar als houding: telkens opnieuw weigeren om zichzelf te reduceren tot een dossier.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• Wetenschap en overtuiging
• december 16, 2025
• 5 minutes Read

Zwijgen als Wapen: een noodhandleiding tegen zachte dwang en nette manipulatie

Dit artikel vertrekt vanuit de vaststelling dat manipulatie zelden openlijk of agressief is, maar zich doorgaans vermomt als redelijkheid, zorg, empathie of procedure. In dergelijke contexten wordt het individu niet frontaal aangevallen, maar subtiel verplaatst van subject naar dossier, van mens naar casus. De kernstelling luidt dat deze “zachte dwang” minstens even schadelijk is als expliciete repressie, juist omdat zij moeilijk herkenbaar is en moreel wordt gelegitimeerd.

Het artikel presenteert een anti-manipulatiekader voor noodgevallen, gebaseerd op drie principes: vroege herkenning, onmiddellijke begrenzing en actief herstel. Eerst wordt aangetoond hoe manipulatie zich aankondigt via toonwissels, emotionele appellering, tijdsdruk en normaliserende taal. Vervolgens wordt benadrukt dat zelfverklaring, nuancering en emotionele openheid in dergelijke situaties geen deugden zijn, maar risicofactoren die machtsasymmetrie versterken. Daartegenover plaatst het artikel korte, herhaalbare stopzinnen, strategisch zwijgen en het recht om interacties eenzijdig te beëindigen.

Ten slotte stelt het artikel dat zelfbescherming geen sociale tekortkoming is, maar een ethische noodzaak in systemen die structureel grenzen overschrijden. Autonomie wordt hier niet begrepen als abstract ideaal, maar als een concreet, lichamelijk en taalkundig onderhoudsproces. Zwijgen, vertragen en weigeren worden zo herwaardeerd als legitieme vormen van handelen, essentieel voor wie zichzelf niet langer wil laten herleiden tot functie, probleem of afwijking.

• Jean-Pascal Salomez
• november 14, 2025
• 2 minutes Read

🜏 De Mens als Tijdmachine: Dansen in de Kali-Regen

Kernideeën van de tekst

De mens als tijdmachine: wij dragen miljarden jaren herinnering in ons DNA; elke traan en lach verwijst naar oeroude kosmische gebeurtenissen.

Tijd als adem, niet als pijl: beschavingen rijzen en vallen in cycli, zoals de Manvantara (grote ademhaling van Brahma).

Atlantis, Lemurië, Eden: niet als fysieke plaatsen, maar als staten van bewustzijn die nog steeds in ons aanwezig zijn.

Subtiele technologie: geen machines, maar aandacht en stilte die de wereld herstemmen.

Kali-Yuga: onze huidige tijd wordt gezien als een eeuw van lawaai, algoritmen en vergetelheid. Toch kan men een “micro-Eden” creëren door geest te zuiveren van winst en waan.

Oproep tot dansen: zelfs in storm en regen blijft de mens een schepper van betekenis en liefde.

🎨 Over Jean-Pascal Salomez
Kunstenaar & denker: laveert tussen anarchisme, dadaïsme en humanisme.

Kunst als strijdmiddel: confronteert hypocrisie en machtsstructuren met woorden en kunst.

ART-Galerie in Zonnebeke: zijn thuisbasis en strijdtoneel, waar hij anderen inspireert.

Profiel: vader, rebel, bouwer van ideeën, weigert zich te laten inkaderen.

📍 Belangrijke context
Locatie: Zonnebeke, Langemarkstraat 6, waar zijn galerie en werk te vinden zijn.

Thema’s: rechtvaardigheid, vrijheid, waarheid, en het doorbreken van maatschappelijke illusies.

• Jean-Pascal Salomez
• Ieper
• Over Dictatuur
• november 13, 2025
• 3 minutes Read

🜏 De Leugen van die Poort

In De Leugen van de Poort breekt Jean-Pascal Salomez, kunstenaar en denker uit Zonnebeke, de stilte rond een ongemakkelijke waarheid. Vanuit zijn Ieperse geboortegrond kijkt hij naar de Menenpoort, niet als een symbool van vrede, maar als een monument van selectieve herinnering. Waar duizenden Engelse namen in steen gegrift staan, ontbreken de stemmen van 1,3 miljoen Indiërs die vochten en stierven voor een rijk dat hen nooit als gelijken zag.

Salomez schrijft vanuit zijn hindoeïstische overtuiging, waarin dharma (rechtvaardigheid) en satya (waarheid) geen abstracties zijn, maar morele plichten. Hij herkent in de westerse herinneringscultuur een spirituele leugen: een schijn van herdenken zonder erkenning. Door de lens van zijn geloof en ongeloof, zijn kunst en verzet, confronteert hij de hypocrisie van koloniale macht die nog steeds in onze herdenkingsrituelen leeft.

Dit artikel is meer dan een historische aanklacht. Het is een spirituele getuigenis, een pleidooi voor universele herinnering. Salomez roept op tot een herziening van wat “herdenken” werkelijk betekent: het erkennen van alle doden — niet alleen de overwinnaars, maar ook de vergeten zielen die in stilte hun dharma volbrachten.

• Jean-Pascal Salomez
• Anarchie
• ART-
• oktober 30, 2025
• 6 minutes Read

Aha DaDa — Over Mens, Maker, Tegenkracht

In *Aha DaDa — Over Mens, Maker, Tegenkracht* verkent Jean-Pascal Salomez de mens als schepper, slachtoffer en erfgenaam van zijn eigen tijd. Vanuit Zonnebeke, tussen verleden en toekomst, rijst een stem op die weigert te zwijgen in de storm van commercie en conformiteit.

Het drieluik dat de kern vormt van de tekst schetst een cyclus van verdoving, ontwaken en herstel. In **De Dealer van Drank en Decibels** verschijnt de moderne hofnar van het kapitalisme: hij verkoopt vergetelheid in blikjes en noemt het “beleving”. De massa danst, moe en gehoorzaam, terwijl stilte langzaam sterft in de nek van het bier.

Daartegenover staat **De Herverkoper van Stilte en Schaduw**, een figuur die het verloren geweten terug op de markt brengt. Zijn waar is hard: stilte snijdt, omdat ze de mens dwingt zichzelf te horen. Wie durft te luisteren, keert terug als herboren — niet langer consument, maar geweten.

In het slotdeel, **De Erfgenaam van Geluid**, keert de toon van menselijkheid terug. Geluid wordt opnieuw trilling, geen product. De wereld luistert niet langer naar lawaai, maar naar betekenis — een wedergeboorte van verbinding, eenvoud en natuur.

Salomez schrijft als kunstenaar-filosoof van de tegenkracht: tegen vervreemding, voor hermenselijking. Zijn DaDa-manifest is geen vlucht, maar een oproep tot herontdekking — een anarchistische ode aan wat overblijft wanneer de stilte weer spreekt.

—