Heden ten dage: een anarchistische diagnose

Waarom ik dit schrijf

Ik schrijf dit omdat spreken voor mij nooit vrijblijvend is geweest. Spreken is een daad, schreef ik eerder, geen commentaar achteraf maar een ingreep in het heden. Wie zwijgt, laat de orde spreken. En die orde spreekt altijd in haar eigen voordeel.

Ik leef op een plek waar geschiedenis niet wordt herdacht maar doorgewerkt. Waar gehoorzaamheid ooit rationeel was, efficiënt zelfs, en precies daardoor dodelijk. Dat besef zit in mijn lichaam, niet in mijn archief. Daarom wantrouw ik systemen die zich moreel noemen en tegelijk verantwoordelijkheid verdelen tot niemand ze nog draagt.

Ik werk bewust kleinschalig. Niet uit nostalgie, maar omdat autonomie alleen bestaat waar ze niet gedelegeerd kan worden. Wie alles uitbesteedt, besteedt ook zijn geweten uit. Wat ik maak moet ik kunnen dragen, zonder instituut dat het gladstrijkt, zonder beleid dat het neutraliseert.

Ik schrijf dit als kunstenaar die weigert te sussen. Kunst is voor mij geen troostmachine maar een storingsveld. Ze moet schuren, ontregelen, vragen openen die niet op formulieren passen. Zoals ik eerder stelde: niet overtuigen, maar wakker maken.

Dit moest geschreven worden omdat comfort vandaag verdacht is. Omdat stilte te goed samenvalt met gehoorzaamheid. En omdat nee zeggen — hier, nu, zonder mandaat — misschien het meest menselijke is wat ons rest.

+ IJS verhaal

POLITIEK MANIFEST VAN EEN DROMER DEEL TWEE

BANK

(tegen zekerheid, groei, risicobeheer)

SCHREEUWT

OORLOG IS EEN GOED BEREKENDE RISICOPOST.

VEILIGHEID MET RENTE BESTAAT NIET.

FLUISTERT

geld haat onzekerheid

daarom leert het mensen gehoorzamen

STOTTERT

risico
wordt verplaatst

nooit
gedragen

WEIGERT LEESBAAR

neutraliteit is hier een product

STAAT

Financiële stabiliteit en menselijk leed sluiten elkaar niet uit.

GEMEENTEHUIS

(tegen procedure, legitimiteit, beleidstaal)

SCHREEUWT

ORDE IS GEEN RECHTVAARDIGHEID.

BELEID IS GEWELD MET VOETNOTEN.

FLUISTERT

regels kalmeren

tot ze iemand uitsluiten

STOTTERT

besluit
genomen

verantwoordelijkheid
verspreid

WEIGERT LEESBAAR

niemand is verkozen om te zwijgen

STAAT

Macht bestaat zolang zij wordt toegestaan.

KERK

(tegen heilig geweld, verlossingsretoriek)

SCHREEUWT

GOD HEEFT GEEN LEGER NODIG.

HEILIGHEID RECHTVAARDIGT NIETS.

FLUISTERT

stilte kan ook weigeren

bidden is geen bevel

STOTTERT

vrede
gepreekt

oorlog
gezegend

WEIGERT LEESBAAR

schuld verkoopt goed in marmer

STAAT

Zorg is sterker dan verlossing.

MUSEUM

(tegen esthetisering, afstand, neutralisering)

SCHREEUWT

OORLOG IS GEEN TENTOONSTELLING.

DIT IS GEEN OBJECT. DIT IS ONDERBREKING.

FLUISTERT

kijk langer

tot het ongemakkelijk wordt

STOTTERT

context
toegevoegd

pijn
bewaard

WEIGERT LEESBAAR

schoonheid kan verdoven

STAAT

Kunst is oefenruimte zonder slachtoffers.

Een Profeet in Zonnebeke

Dit is een experimenteel, dadaïstisch vormgegeven werk dat onderzoekt of religies vandaag nog bronnen van inzicht zijn, of eerder cognitieve systemen die menselijk potentieel begrenzen. Het vertrekt vanuit hedendaagse neurowetenschap en consciousness studies en confronteert religieuze overtuigingen met inzichten over predictive processing, neuroplasticiteit en non-duaal bewustzijn. De centrale these is dat het brein de werkelijkheid top-down construeert: wat men gelooft, bepaalt wat men kan waarnemen. Religies functioneren daarbij als starre *priors* die zekerheid bieden, maar ook ervaring vernauwen.

Het ontmantelt het idee van een vast, heilig zelf door onderzoek naar het Default Mode Network en toont hoe meditatie, aandacht en bewustzijnstraining dit zelfverhaal kunnen verzwakken. Intuïtie wordt herbegrepen als belichaamde, snelle kennis, niet als mystiek geloof. Psychedelisch onderzoek en contemplatieve neurowetenschap maken duidelijk dat transcendente ervaringen geen religieus monopolie zijn, maar voortkomen uit veranderbare bewustzijnstoestanden.

Literaire figuren – zoals de anti-profeet en de zwijgende neuroloog – verschijnen kort en verdwijnen volledig, zonder leer of opvolging. Alleen hun effecten blijven zichtbaar: meer twijfel, meer aandacht, minder gehoorzaamheid. Typografische stilte en ontregeling dwingen de lezer tot actieve waarneming. Het boek biedt geen nieuwe waarheid, maar nodigt uit tot volwassen verantwoordelijkheid voor het eigen bewustzijn, voorbij geloof en dogma.

HIP HIP HOERA, HET IS OORLOG

In Hip hip hoera, het is oorlog verschijnt op een dorpsplein een heks die geen toekomst voorspelt, maar een waarheid vaststelt. Haar kreet — “Hip hip hoera, het is oorlog” — is geen provocatie, maar een diagnose. Ze wijst niet naar verre fronten of komende rampen, maar naar de grond onder de voeten van de dorpelingen: oorlog is geen plots begin, maar het resultaat van vergeten patronen.

De heks confronteert het dorp met zijn collectieve vluchtgedrag. Het verleden wordt “geschiedenis” genoemd om het onschadelijk te maken; herdenken vervangt begrijpen. Zij ontmaskert oorlog als een langzaam proces: ontstaan uit gemakzucht, uit het normaliseren van ongelijkheid, uit stilte die te lang voor vrede wordt verkocht. Een oude man die beweert “de oorlog meegemaakt te hebben” krijgt te horen dat hij enkel de explosie kende, niet het onderliggende patroon.

Het dorp reageert voorspelbaar: lachen, filmen, wegkijken, neutraliseren. De waarheid wordt herleid tot een incident, een performance, een misverstand. Maar na het zwijgen van de heks is het plein veranderd. Er is iets gezegd dat niet meer kan worden teruggenomen.

Het verhaal eindigt met een onderhuidse beweging: de aarde zelf lijkt te reageren. De boodschap is onontkoombaar — oorlog is geen uitzondering in de geschiedenis, maar een terugkerende consequentie van collectieve ontkenning. “Hip hip hoera” is geen feestkreet, maar het moment waarop doen alsof ophoudt.

Over Vrijheid en Meer

Het werkelijke doel van de tekst

Autonomie en bewustzijn versterken
De geanimeerde neontekst is niet slechts een verhaal. Het is een experimentele ruimte waarin de lezer uitgenodigd wordt om autonoom te denken. De interactieve neonwereld functioneert als een metafoor voor het menselijke bewustzijn: pulserend, adaptief, en verbonden met verbeelding. Door de scroll- en muisgestuurde animaties ervaart de lezer letterlijk dat zijn handelingen invloed hebben op de omgeving, een visuele analogie voor persoonlijke en collectieve autonomie.

Anarchistisch verzet met taal als wapen
De tekst is een expressie van anarchisme, niet als ideologie die repressie vervangt, maar als filosofische en creatieve praktijk. Door neonwoorden, fragmenten, en virtuele lagen te gebruiken, wordt hiërarchie en beheersing metaforisch gesaboteerd: de lezer ervaart een wereld zonder vaste meester, zonder vooraf vastgestelde regels. Het verzet is taal- en bewustzijnsgericht, niet fysiek, maar doordringend en reflectief.

Digitale en collectieve verbeelding
Door deze tekst op het internet te publiceren, ontstaat een collectieve ruimte van verbeelding. Elke interactie van de lezer—scrollen, bewegen, klikken—wordt een kleine, persoonlijke bijdrage aan de neonwereld. Zo functioneert het werk als een gedeeld kunstexperiment: een democratische neonstad die leeft door de deelnemers.

Filosofische laag: tijd, werkelijkheid en ervaring
De tekst onderzoekt ook fundamentele vragen: wat is werkelijkheid? Wat is waarneming? Door futuristische en interactieve elementen te combineren met het heden en menselijke relaties (Leana, Evy), ontstaat een spanningsveld tussen droom en realiteit. Het geeft een experimentele ervaring van het nu, terwijl het uitnodigt tot reflectie over menselijke condition humaine.

Het doel is niet enkel esthetisch, maar normatief: het communiceert waarden van vrijheid, autonomie, solidariteit en creatief verzet. Het is een digitale manifestatie van mijn anarchistische filosofie: een directe oproep aan de lezer om na te denken over persoonlijke en maatschappelijke structuren.

Waarom deze vorm: geanimeerd, interactief, neon?

Animatie en neon: visueel en cognitief stimulerend, symboliseert levendigheid en verandering. Het versterkt de ervaring van vrijheid en de pulserende vitaliteit van een stad of bewustzijn.

Interactiviteit (scroll & muis): maakt van de lezer een actieve participant, geen passieve ontvanger. Dit ondersteunt het anarchistische principe van horizontale participatie en autonome ervaring.

Fragmenten en poëzie: zorgen voor onverwachte botsingen, subversieve wendingen en bevorderen introspectie. Het daagt lineaire logica uit, net zoals echte vrijheid dat doet.

De kern van de tekst

Vrijheid en autonomie – de tekst is een oefening in denken en ervaren zonder externe dominantie.

Creatief verzet – taal, neon, en interactie zijn instrumenten om hiërarchie en stagnatie te ondermijnen.

Collectieve ervaring – internet maakt de tekst gedeeld, elke lezer voegt zijn eigen ritme en energie toe.

Filosofische exploratie – reflectie op bewustzijn, werkelijkheid, menselijke relaties en het nu.

Esthetische kracht – schoonheid en absurditeit zijn geen luxe, maar middelen van verzet en bewustzijnsverruiming.

Kortom: deze tekst staat op internet om een levend experiment te zijn: een anarchistische, neon-geanimeerde ruimte waarin mensen worden uitgedaagd, geïnspireerd, en actief betrokken bij vrijheid, verbeelding en bewustzijn. Het is mijn digitale manifest, mijn aanval op statische maatschappelijke structuren, maar zonder geweld—alleen door taal, beeld, interactie en filosofie.

Spreken Vogel en de Wonden van de Gebarsten Aarde

Dit verhaal bevat een diep filosofisch en allegorisch inzicht over Spreken Vogel en zijn reis door een desolate, vergeten wereld. Hier zijn enkele kernpunten:

– De Vergeten Aarde: Spreken Vogel landt in een wereld die verstikt is door as en stilte. De natuur is beschadigd, maar haar stem fluistert nog.

– De Herinneraars: Hij zoekt wezens die nog verbonden zijn met de oude krachten van de aarde. Door hun ontwaakte herinneringen begint een proces van herstel.

– De Magie van Aandacht: Spreken Vogel leert dat genezing voortkomt uit overgave en dat magie een kwestie van pure aandacht is.

– De Dreiging van Vergetelheid: De Stemverdelers proberen de wereld in een mist van betekenisloosheid te hullen, waardoor de bewoners hun verbondenheid verliezen.

– De As van de Aarde: Door het Labyrint van Verstomming reist Spreken Vogel naar de essentie van de wereld, waar hij de kern van ware vrijheid vindt: het vermogen om samen te dragen.

– Het Poetinnetje en de Verbondenen: Samen met bondgenoten plant Spreken Vogel een nieuwe wereld, waarin natuur en taal weer samen resoneren.

– De Gestolde Wet en de Draailierman: Technologie en regelgeving verstarren de geest, maar de Draailierman brengt de klanken van vrijheid terug.

– De Vergetene Zadenbank: Daar ontdekt Spreken Vogel het woord dat nooit geschreven is, een taal van diepe herkenning zonder hiërarchie.

– Het Tactische Verzet: De opkomst van synthetische taal en chronopolitieke manipulatie bedreigt de mensheid, maar Spreken Vogel en de Herinneraars verspreiden hun resonantie als een subtiele, liefdevolle tegenkracht.

– De Grote Tooncirkel: Mensen beginnen opnieuw te luisteren, echt te spreken, en de macht van de Stemverdelers verdampt langzaam.

– De Stiltebewaarder: Stilte blijkt geen afwezigheid, maar een transformerende kracht die helpt betekenis terug te brengen.

– De Transformatie en het Recht op Openheid: Uiteindelijk breekt de kunstmatige controle, en de wereld hervindt haar oorspronkelijke vrijheid in een balans tussen stem en stilte.

Dit werk is een krachtige allegorie over taal, verbondenheid, ecologie en de strijd tegen vervreemding.

Spreken Vogel SpReeKt

De tekst “Spreken Vogel” is een krachtige literaire expressie van taal, betekenis en existentie, verweven met persoonlijke ervaring en filosofische reflectie. Centraal staat de metafoor van de ‘Spreken Vogel’ — een wezen dat niet komt om blijvende boodschappen te verkondigen, maar juist omdat de overvloed aan woorden vaak zwijgt over wat er werkelijk toe doet. Spreken Vogel beweegt zich tussen zinnen als stof in zonlicht, zichtbaar en onzichtbaar tegelijk, en weigert zich te binden aan traditionele grammatica of vaste betekenis. Dit beeld staat voor een taal die niet wil verklaren, maar vragen wil oproepen en verwarring zaait als een vorm van zacht, radicaal verzet.

De tekst reflecteert diep op het persoonlijke lijden en herstel van Jean-Pascal zelf — zijn littekens, zijn leven in Zonnebeke, de verbondenheid met zijn familie, en de tragiek van oorlog en verlies die deze regio doordrenkt. De ‘Vraag’ en het ‘Antwoord’ verschijnen als symbolen van een voortdurende zoektocht naar zingeving, zonder definitieve oplossingen, en met een openheid die uitnodigt tot nieuwe interpretaties.

In de ART-Galerie, zijn artistieke toevluchtsoord, verweeft Jean-Pascal kunst, taal en herinnering tot een levend palet van betekenis die nooit af is. De tekst eindigt met de hoop en het vertrouwen in de jeugd — in het kind dat speelt met begrippen en zo het spreken voortzet, niet als een afsluiting, maar als een nooit eindigende vraag.

Deze prozatekst is een reflectie op taal als medium van existentiële twijfel, hoop en menselijke verbondenheid.

Fragmenten uit de zinderkolk

Zielsverklaring in Zwoord – Jean-Pascal Salomez

Deze zielsverklaring van Jean-Pascal Salomez, voorzitter van ART vzw te Zonnebeke, is geen klassiek manifest of oproep, maar een bewust existentiële eruptie van taal, gevoel en gedachte. In dadaïstische, soms chaotische maar oprechte bewoordingen, beschrijft hij wat het betekent om een “denker” te zijn in een wereld die vaak afhaakt bij diepzinnigheid. Het denken wordt voorgesteld als een vloek: een onophoudelijke stroom van bewustzijn die zowel inzicht als pijn genereert. Niet om het denken zelf, maar omdat de omgeving er niet op gebouwd is.

In zijn tekst passeren thema’s als schijn en zijn, lafheid in het sociale verkeer, de vervreemding van de bewuste mens, en de frustratie over inertie in beleid en gemeenschap. Toch klinkt tussen de regels ook liefde: voor zijn kinderen, zijn partner, zijn omgeving. De titel “Zielsverklaring in Zwoord” verwijst naar de door hemzelf ontwikkelde ‘zwoordkunst’ — een combinatie van zingeving, zintuiglijkheid en zinnige wartaal — waarin taal tegelijk ontwapent en aanvalt.

Zijn boodschap is geen nihilistisch opgeven, maar een kritische liefdesverklaring aan het leven zelf: aan de wil om te blijven voelen, blijven denken en blijven creëren ondanks of juist dankzij de zwaarte ervan. Salomez plaatst zichzelf niet buiten de wereld, maar er middenin — als een spiegel die scheurt maar blijft terugkaatsen.

Deze tekst is een artistieke en menswetenschappelijke reflectie op innerlijke stormen, maatschappelijke oppervlakkigheid, en de noodzaak van vrije, ongetemde expressie. Een zielsverklaring als daad van verzet én verbondenheid.

Enzovoort

🌱 De Dag dat het Gras Terug Begon te Fluisteren

In het surreële vervolgverhaal “De Dag dat de Maaiers Stopten met Maaien” verandert Zonnebeke in een symbolisch landschap waar machines bewust weigeren te maaien. De handduwertjes, ooit werktuigen, worden wezens met rechten en verlangens. Op het dorpsplein ontstaat een stille opstand: geen snijdende messen meer, maar ritmisch zwijgen en zachte melodieën. In plaats van gras te doden, besluit men het te eren. In de ART-Galerie, omgedoopt tot *Orakelkamer der Wortelwetten*, wordt een nieuwe grondwet afgekondigd waarin zowel gras als gereedschap rechten krijgen. Kinderen nemen de rol van schrijvers en hoeders van deze nieuwe orde op zich. De machines krijgen namen, rustdagen en erkenning als zielsverwanten. In de toekomst herinnert een museumplakkaat aan deze ommekeer als het begin van de genezing tussen mens en natuur. Het verhaal reflecteert poëtisch en kritisch op arbeid, respect en de stille krachten van de natuur als gids naar een herstellende samenleving.

De Dictator der Zachte Duwen(Of hoe Jean-Pascal de Oudjes Redde van de Stilstand der Tijd)

In de schaduw van mechanisch beleid en ecologische verarming stelt kunstenaar en sociaal denker Jean-Pascal Salomez een vernieuwend gemeentelijk project voor: het Handduwertjesproject. Dit voorstel ontstond uit directe observatie van hoe ouderen in Zonnebeke langzaam verdwijnen in een staat van fysieke stilstand en maatschappelijke onzichtbaarheid, terwijl het natuurlijke landschap tegelijk onderhevig is aan verstoring door lawaaierige en vervuilende onderhoudstechnieken.

Het project beoogt een dubbele herstelling: die van de menselijke waardigheid én van de natuurlijke stilte. Door het uitdelen van handbediende grasmaaiers aan ouderen (65+), wil Salomez een beweging creëren waarin traagheid, fysieke activiteit en ecologische zorg samenkomen. Ouderen maaien niet louter gras, maar herwinnen betekenis, contact en vitaliteit. Grasvelden en boomcirkels worden zo onderhoudszones waarin sociale cohesie, biodiversiteit en stilte worden hersteld.

De voordelen zijn meervoudig:

Fysiek en mentaal welzijn van ouderen wordt versterkt (WHO, Kaplan & Kaplan).

Ecologische impact wordt positief beïnvloed door reductie van lawaai, CO₂-uitstoot en bedreiging van insectenpopulaties.

Gemeentelijke uitgaven kunnen dalen door gedeeld onderhoud en preventieve gezondheidswinst.

Een pilot in Zonnebeke, Zandvoorde en Beselare wordt voorgesteld, met wetenschappelijke opvolging en een publieksvriendelijke campagne: “Tsjak Tsjak Tsjak – Zonnebeke Maait Met de Hand”.

Dit voorstel is geen vorm van nostalgie, maar een toekomstgericht antwoord op de vraag hoe een gemeenschap met haar ouderen en haar natuur omgaat. In de geest van eco-humanisme biedt het Handduwertjesproject een nieuw narratief van zorg, waardigheid en verbondenheid.

Genoeg te zien van Jean Pascal Salomez

KKK

  • december 31, 2023

Triptiek Doornik

  • december 8, 2023

Kortrijk / Boezinge

  • april 26, 2023

Fotografie te Zonnebeke

  • april 3, 2023

Onderweg naar overal

  • september 1, 2022

De oude Leie

  • oktober 5, 2021

Verhaal in foto’s

  • september 27, 2020

Tynecot

  • juli 22, 2020

Terug naar de bergen

  • juli 19, 2020

Sunflower

  • juni 30, 2020

De Schrijver

  • juni 18, 2020

In God we trust …

  • mei 4, 2020

Kunstkerk Bossuit

  • februari 16, 2020

De kleiputten Roeselare

  • februari 3, 2020

Spreken Vogel

  • januari 23, 2020

Zonnebeke

  • januari 22, 2020

Gent nog een keer

  • januari 1, 2020

Chaos

  • oktober 28, 2019

Wood abstraction

  • oktober 21, 2019

Nature Distortions

  • mei 19, 2019

Distortions

  • april 27, 2019

Ghost warrior

  • april 20, 2019

Beschermd: To hide

  • april 12, 2019

Maks / Donovan

  • maart 20, 2019

Angry Mother Nature

  • maart 18, 2019

Tree

  • maart 9, 2019

Vuur

  • maart 4, 2019

Ephro

  • maart 1, 2019

Flowers

  • februari 25, 2019

Masks

  • februari 21, 2019

Things

  • februari 17, 2019

Trains

  • februari 16, 2019

Architecture

  • februari 16, 2019

Gotcha

  • februari 10, 2019

Brussel

  • februari 4, 2019

Ephro Anderszins

  • januari 31, 2019

Hasselt

  • januari 19, 2019

Self!

  • januari 15, 2019

Doornik

  • januari 15, 2019

Craiova

  • januari 14, 2019

Donovan Dark ART-

  • januari 13, 2019

Evy Otherwise

  • januari 12, 2019

Gold

  • januari 9, 2019

Ero ART-

  • december 15, 2018

Ooigem

  • april 14, 2018

Ingelmunster

  • april 4, 2018

Oostrozebeke

  • april 1, 2018

Waregem

  • maart 31, 2018

Loo

  • maart 28, 2018

De Groene Meersen

  • april 25, 2017

DoMaNe Dark Art- Otherwise

  • januari 27, 2017

Dunkerque

  • februari 1, 2016

Lefrinckoucke

  • januari 1, 2016

Zuidcoote

  • december 29, 2015

Roeselare

  • oktober 1, 2015

Bray Dunes

  • maart 20, 2015

ART-Shoot

  • januari 21, 2014

kerst viert men niet alleen

  • december 25, 2013

ART- Presents

  • oktober 21, 2013

Kortrijk

  • juni 8, 2013

Vernissage Lovie

  • april 30, 2013

Vernissage Pascaris kapel

  • april 16, 2013

Elverdinge

  • maart 28, 2013

ART-SHOOT

  • maart 8, 2013

ART-PRESENTS

  • februari 22, 2013

Gent

  • februari 18, 2013

Marco

  • januari 3, 2013

Vuur

  • december 30, 2012

ART- Expo

  • november 11, 2012

ART- Shoot

  • juli 24, 2012

ART-SHOOT KIDS

  • juli 10, 2012

ART-PRESENTS

  • juni 24, 2012

ART- Presents

  • juni 12, 2012

http://www.afterall.be/

  • maart 11, 2012

Triptychon met tri / Do not

  • januari 30, 2012

De uitloper

  • december 24, 2011

ART- ATELIER

  • december 22, 2011

R.I.P Willem Van Hecke

  • december 16, 2011

R.I.P Willem Van Hecke

  • december 16, 2011

Triptychon met tri / Aqua

  • september 5, 2011

De Panne

  • augustus 20, 2011

Crack!

  • augustus 13, 2011

Zomerzicht

  • juli 19, 2011

Regenpret?

  • juli 17, 2011

Skate

  • juli 9, 2011

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.  Meer info