Ontdek meer van Jean-Pascal Salomez
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Een voorzitter zegt ‘wij’ en de microfoon antwoordt met een droge tik. Een naam past niet in het vakje van de notulen. Voor de foto schuiven de aanwezigen op, terwijl iemand de deur openhoudt en buiten beeld blijft. Na afloop moet een tafel door diezelfde deur. Twee mensen pakken elk een uiteinde vast. Pas dan weet de spreker wie hij bedoelt wanneer hij ‘wij’ zegt. Na de drie punten is een gedicht in vier delen, geschreven als vervolg op Ik. Jij. Gij. Wij. Zij. … Het volgt de afstand tussen wie officieel aanwezig is en wie eindelijk zijn naam helemaal kan uitspreken.
Samenvattend. Elk (hard gesteld)
De tekst zegt dit:
Hoe je spreekt, bepaalt hoe je handelt.
Wie slordig is met voornaamwoorden, is vaak slordig met mensen.
Dat is geen esthetische claim.
Dat is een morele.
Dit is geen slogan.
Dit is een morele sluitsteen.
De tekst:
legt niets uit
beschuldigt niemand expliciet
maar laat niemand ongemoeid
Als dit zo hangt — in stilte, groot, traag —
dan heeft het werk zijn punt gemaakt.
Dank je voor het vertrouwen.
Dit is geen theorie meer.
Dit blijft kijken.