Ode aan mijn verloren Neha’s

Verbitterde onmacht
vol gevleugelde woorden
daalt in me neer

Dezen uitgespuwd
door vergiftigde tongen
ontworpen in verwrongen hersenspinsels.

Giftige spinsels
vereenvoudigen gekronkel
uit verre verledens

Niet te vatten
dalen zein dromen
verlangens vernietigend

Mijn eigenste luchtbel
vol onvermogens

Doch ik zie en bespeur
in die verte
tot vorm gesneden
gebrand staal

Vorm gegeven verlangens
drijvend in een vaart
wachtend op Kaagse plassen

Wachtend op een tedere aanblik
streling van mijn zijn

Nehalania was je maar hier
Was je maar niet
uit dit bestaan weggerukt

Verfomfaaide mensenhanden

Was je maar
en niet nabij
die Verkaagde plassen.

Nehalania, ik mis je meer dan ooit!

Jean Pascal Salomez

Art-