Liefde is een gemeen goed

Liefde is een gemeen goed!

Ik blijf, niettegenstaande de teleurstelling van het "blijven geven" geloven dat er mensen zijn die zorgzaam omgaan met de gevoelens van de ander. Moet dat perse een relatie zijn waar seksualiteit een deel van is? Misschien, maar niet altijd noodzakelijk. Soms is de liefde en de vriendschap te kostbaar.

Over relaties en vriendschap

Jean Pascal Salomez

COPYRIGHT

Daar staat ze plots. Of hij vanaf de andere zijde gezien. Ogenschijnlijk mooi verblindend en vertederend en vol van daadwerkelijke gevoelens en beloftes.

Daar tegenover ons eeuwige twijfels wijl ook nog eens de aasgieren zuchtend van verlangen en kwijlend de geliefde prooi proberen te verslinden. Op deze manier moet men wel gedoemd zijn. Of men moet wat men een gok noemt wagen. Want alleen, is maar alleen. 

Hebben we niet allemaal en evenzeer ons eigen ingenomen zienswijze en ervaringswereld? Elk leeft teveel met het besef welke hem is toebedeeld. Doelende op het feit dat elk leed teveel is en niemand het hoeft te ontvangen. In sommige relaties is het wederzijds respect heel erg zoek geraakt en is het uiterlijk vertoon van veel groter belang dan de gezamenlijke zorg. Liefde is meestal en voor vele een eigendom titel. Mijn lief, mijn eigendom. Echte liefde moet iemand vrij laten wat betreft willen of niet willen binden. ik ben even bang dan elk ander dat deze droom van tederheid, van liefde, niet genoeg is. Wat als de tegenstaande pijn heeft wanneer de ene niet meer in staat zou zijn genoeg van zichzelf te geven. Bestaat er wel een liefde die een hele leven lang kan blijven? Met twee zijn en op hetzelfde tempo evolueren door het leven met dezelfde visie lijkt mij heel moeilijk. Bovendien zijn er mogelijks kinderen die moeten beschermd worden want zij zijn al genoeg gekwetst geweest en hebben het al moeilijk om vele gebeurtenissen te plaatsen, wat als en al die andere vragen.

Misschien heb jij een rare indruk met wat ik schrijf. Maar gewoon wou ik zeggen dat als je liefde geeft wil dat niet zeggen dat je kan liefde verwachten. Als een van de twee meer liefde geeft gaat de andere afzien. En als je iemand graag, hebt wil je niet dat hij of zij gaat lijden. Dan denk je dat het beter is van geen pijn te doen en blijft alleen.  Ik zelf ben waarschijnlijk te weinig egoïstisch en hou in gedachten dat perfectie niet bestaat. Natuurlijk dat uiterlijk niet telt, en natuurlijk dat je je niet moet laten strikken door die idyllische beelden die verkocht worden. Maar liefde blijft toch in dezelfde richting kijken en het is juist dat die zo moeilijk is.

In mijn onmiddellijke omgeving ken ik nochtans serieus wat koppels die voor mij een voorbeeld zijn. Niet dat ze telkens samen even snel evolueren, al vind ik dat wat raar uitgedrukt,. Ze hebben ook niet altijd dezelfde doelen, en hun meningen liggen soms mijlen ver uiteen. Toch zijn ze een eenheid. een baken. Ik zat laatst op de trein achter een koppel, beiden in de tachtig, en dan zag ik, bij het opstaan, dat hij heel liefdevol zijn arm rond haar middel legde en haar ondersteunend naar zich toe trok. Soms moet het niet meer dan dat zijn. Wie die kleine dingen niet ziet, mist echt veel. Het moeten niet altijd rozen zijn, of een urenlang voorbereidde vijfgangenmenu. Er moet niet altijd urenlang gepraat worden, of wandelen tegen de ondergaande zon. Dat dringt de reclamewereld ons op. Het gaat erom dat je elkaar telkens weer ontmoet in de dagelijkse beslommeringen. Samen soms uitgeteld op de bank, nadat het werk gedaan is en de kids in bed zijn, weten dat je bij elkaar jezelf kan zijn, haren in de war, geen perfecte make-up, elkaars kousen aan, want die zijn warmer, en weten dat dat allemaal gewoon kan.

Ik weet nu uit ervaring dat je best geen nieuwe relatie aangaat zolang het oude zeer nog aanwezig is. Dat is niet fair voor de nieuwe partner, die kan nooit jouw wonden zo schoon likken als je zou willen. Dan ligt er al een ballast op die relatie die nooit te dragen is. Beter eerst het oude afgeven aan het verleden. Ik weet, makkelijker gezegd dan gedaan. Maar sta er eens bij stil.  Zolang je het verleden, en dan vooral de pijn uit dat verleden blijft vasthouden, blijft koesteren omdat je vindt dat je het recht hebt zelfmedelijden te hebben, kwets je alleen maar jezelf. Denk je dat de ander daar ook maar iets mee inzit? Dus je verplicht jezelf om een rugzak te dragen die je alleen maar afremt en afsluit van mooie momenten, fantastische mensen en ongekende kansen. 

Wat mij persoonlijk betreft, het gezegend gevoel de liefde van een vrouw te kennen die niet wil dat men hart lijdt is mijn leefwereld. Hebben we in deze niet allemaal ons eigenste zienswijze en ervaringswereld en moeten we dat niet leren aanvaarden. Elk leeft immers met het besef welke hem is toebedeeld. Doelende op het feit dat elk leed teveel is en niemand het zou hoeven te ontvangen.  Een vaste relatie is er pas een als er net geen slaaf is, als beiden hun eigenheid behouden en zo elkaar kunnen verrijken. Van zodra je jezelf veranderd voor de ander, klopt er iets niet. Maar, en daar is het addertje, dan moet de ander ook zichzelf mogen blijven.