Dit is een kunst-politieke fictie

Deze tekst beschrijft geen beleid, geen staatsmodel en geen uitvoerbaar programma.
Zij functioneert als artistiek en kritisch denkexperiment.

De auteur gebruikt:

• anarchie niet als chaos, maar als zelforganisatie zonder opgelegde hiërarchie;
• Dada niet als stijl, maar als methodische ontregeling van wat te ernstig is geworden;
• fictie niet als ontsnapping, maar als instrument om denkbare werkelijkheden open te breken.

De beelden, voorstellen en scenario’s zijn opzettelijk overdreven, absurd of onwaarschijnlijk.
Niet om te misleiden, maar om zichtbaar te maken wat doorgaans onbespreekbaar blijft.

Wie deze tekst leest als beleidsnota, heeft haar doel gemist.
Wie haar leest als kunst, mag zich laten ontregelen.
Wie zich ergert, is reeds betrokken.

KADERTEKST (voor publiek gebruik)

een dadaïstische kunst-politieke fictie

Ik heb geen plan.
Ik heb een droom die weigert zich te laten normaliseren.

Wat u leest is fictie.
Maar alleen omdat de werkelijkheid zichzelf tot dogma heeft verklaard.

Men zegt: zonder orde geen samenleving.
Men vergeet te zeggen: zonder verbeelding wordt orde geweld.
Daarom droom ik van anarchie — niet als chaos, maar als zelforganisatie.
Zoals zwermen zich organiseren. Zoals gesprekken ontstaan. Zoals zorg werkt wanneer niemand telt.

Dada staat aan de deur en weigert zich te legitimeren.
Dada lacht wanneer de wereld opnieuw serieus wordt met uniformen, markten en morele superioriteit.
Dada zegt: als rede massagraven oplevert, dan is absurditeit een ethische plicht.

In mijn fictie is geld afgeschaft. Niet omdat het kwaad is, maar omdat het lui denkt.
Relaties worden er niet herleid tot transacties.
Middelen circuleren op basis van noden die zichtbaar mogen zijn, niet verborgen hoeven te worden.

Kunst is geen sector.
Kunst is wat mensen doen wanneer ze niet worden opgejaagd.
Ze verschijnt, verdwijnt, laat sporen na en weigert eigendom.
Huizen staan open. Niet uit efficiëntie, maar uit menselijkheid.

Onderwijs leert geen gehoorzaamheid, maar ongehoorzaam denken.
Conflicten worden besproken, niet bestraft.
Leiderschap circuleert. Wie te lang spreekt, moet luisteren.
Wie zwijgt, wordt uitgenodigd.

Er zijn lampen op hoofden. Ze tonen kleuren.
Niet om geluk te meten, maar om te herinneren dat niemand transparant is.
Rood is geen schuld. Groen is geen verdienste.
Het is een spel dat ernstig wordt genomen en daardoor zijn macht verliest.

Wie hier een oplossing zoekt, vergist zich.
Dit is een storing, geen antwoord.
Een fictie die weigert nuttig te zijn.

Ik schrijf dit niet om te overtuigen.
Ik schrijf om te ontregelen.
Om even te laten haperen wat zichzelf onvermijdelijk noemt.

Niet om de wereld te redden.
Maar om haar opnieuw onaf te maken.

DADA-FRAGMENTEN

(kunst-politieke interventies)

• Dit is fictie. De werkelijkheid begon ermee.
• Anarchie is wat mensen doen wanneer niemand hen commandeert.
• Chaos is georganiseerd geweld met een uniform.
• Ik weiger serieus te zijn zolang de wereld bewapend is.
• Zelforganisatie gebeurt. Bestuur moet uitleggen.
• Wie orde roept, bedoelt meestal gehoorzaamheid.
• Dit is geen plan. Dat is het plan.
• Dada is geen grap. Het is een noodprocedure.
• Wanneer systemen falen, beginnen mensen te spreken.
• Macht die niet kan lachen, is gevaarlijk.
• Kunst ontstaat waar efficiëntie sterft.
• Geld is een slechte vervanger voor vertrouwen.
• Wie alles meet, ziet niets.
• Transparantie is een mythe van controle.
• Rood is geen schuld. Groen is geen verdienste.
• Geluk laat zich niet beheren.
• Conflict is informatie, geen mislukking.
• Wie niet mag haperen, leeft in een machine.
• De toekomst heeft geen blauwdruk, alleen schetsen.
• Dromen zijn geen oplossingen. Ze zijn weigeringen.
• Politiek zonder verbeelding is administratie met geweld.
• Wie zegt “zo is het nu eenmaal”, liegt uit gemak.
• De wereld is niet stuk. Ze is vastgezet.
• Anarchie is zorg zonder toezicht.
• Dada ontregelt omdat orde te comfortabel werd.
• Dit manifest wil niets. Dat is zijn kracht.
• Wie zich hieraan ergert, is al betrokken.
• Vrijheid zonder twijfel is propaganda.
• Ik geloof niet in chaos. Ik geloof in mensen.
• De waarheid draagt vandaag een masker van normaliteit.
• Wat hier staat, is niet uitvoerbaar. Gelukkig maar.
• Verbeelding is geen luxe. Het is infrastructuur.
• Wie nut eist van kunst, vreest haar werking.
• Dit is geen einde. Dit is een storing.

Mini-varianten (voor korte dragers)

3-woorden-interventies

• Fictie als verzet
• Orde is verdacht
• Dada werkt
• Anarchie = zorg
• Haperen is menselijk

1-zin-raamtekst

Dit is fictie, maar ze bedoelt het ernstig.

1. Wat SCHREEUWT

Gebruik dit spaarzaam. Schreeuwen is een noodsignaal, geen stijl.

Voorbeelden

DIT IS FICTIE.

DIT IS GEEN PLAN.

CHAOS IS GEORGANISEERD GEWELD.

DADA IS GEEN GRAP.

Regel
Laat nooit twee schreeuwzinnen elkaar raken.
Schreeuwen verdragen geen buren.

2. Wat FLUISTERT

Dit is de kern. Fluisteren nodigt uit. Fluisteren ondergraaft.

Voorbeelden

misschien is dit geen oplossing

maar een weigering

rood is geen schuld
groen geen verdienste

zelforganisatie gebeurt
zonder dat iemand het beveelt

Regel
Fluisterzinnen mogen zich herhalen.
Herhaling maakt ze hardnekkig.

3. Wat STOTTERT

Typografie mag falen. Dat is geen fout.

Voorbeeld

dit is geen

antwoord

het is een

hapering

4. Wat WEIGERT LEESBAAR TE ZIJN

Niet alles moet begrepen worden. Sommige zinnen moeten weerstand bieden.

Voorbeelden

wie dit als beleid leest, heeft het gemist

dit wil niets van u

5. Wat STAAT ALS FEIT (zonder autoriteit)

Niet schreeuwen. Niet fluisteren. Gewoon staan.

Voorbeelden

Anarchie is zelforganisatie zonder opgelegde hiërarchie.

Deze tekst is een kunst-politieke fictie.

Gebruik (expliciet toegestaan)

Deze tekst mag:

• publiek worden opgehangen (raam, straat, tentoonstelling)
• worden voorgelezen of voorgedragen
• fragmentarisch worden gebruikt
• zonder context worden gedeeld, mits deze kadertekst aanwezig blijft

Deze tekst vraagt geen instemming.
Alleen aandacht.

Zelfverklaring bij het Politiek Manifest van een Dromer

Ik, Jean-Pascal Salomez, verklaar hierbij de intentie, context en positionering van mijn Politiek Manifest van een Dromer.

1. Over het werk

Het manifest is kunst-politiek fictie. Het is geen beleidsdocument, geen concrete oproep tot actie in traditionele zin, en geen ideologisch pamflet in de klassieke vorm. Het is een interventie in taal, ruimte en perceptie, waarin ik experimenteer met Dada, anarchie, absurdisme en visuele typografie om het publiek te confronteren met de structuren van macht, oorlog en orde.

De fragmentarische stijl, het gebruik van contrasten tussen schreeuwen, fluisteren, stotteren en weigeren, is bewust ontworpen om vertrouwde leeservaringen te onderbreken. Dit creëert een situatie waarin de lezer actief betekenis moet construeren, in plaats van passief geïnformeerd te worden.

2. Over anarchie

Wanneer ik anarchie bespreek, bedoel ik zelforganisatie zonder hiërarchie, niet chaos. Het is een pragmatisch en ethisch concept, gebaseerd op vrijwillige samenwerking en verantwoordelijkheid binnen de gemeenschap.

Het manifest onderzoekt hoe sociale orde en conflict kunnen worden herzien zonder traditionele structuren van gezag en geweld. Dada, absurdisme en interventies in publieke ruimtes zijn middelen om denken en handelen los te koppelen van aangeleerde machtspatronen.

3. Over de thema’s oorlog en orde

De focus op oorlog en orde is kritisch en analytisch. De manifesttekst onderzoekt:

• de normalisering van geweld,
• de performativiteit van macht,
• de spanning tussen gehoorzaamheid en ethische keuze.

Door het publiek te confronteren met deze thema’s op onverwachte plaatsen (banken, kerken, gemeentehuizen, musea) probeer ik een bewustzijn te creëren voor de manier waarop orde, macht en geweld dagelijks worden geaccepteerd of genegeerd.

4. Over Dada-interventies

Dada is niet esthetiek voor esthetiek, maar een tactiek. De fragmenten, de typografie, de plaatsing in fysieke en digitale ruimte zijn instrumenten van ontregeling. Ze zijn bedoeld om het publiek te laten:

• haperen,
• vragen stellen,
• kritisch reflecteren,
• én hun eigen rol in structuren van macht en oorlog te erkennen.

5. Over mijn intentie als auteur

Mijn doel is niet overtuigen, maar ontregelen. Niet geruststellen, maar de lezer wakker maken. Ik bied geen antwoorden, maar een ruimte voor reflectie, creativiteit en ethische overweging.

Het manifest is een levend experiment: de reacties van publiek en instituten zijn integraal aan het werk. De interventies zijn een spiegel van de maatschappij, en tegelijk een uitnodiging tot collectieve verbeelding van een andere wereld.

6. Slotverklaring

Door dit manifest te publiceren, bevestig ik dat het een open uitnodiging is: iedereen mag deelnemen aan de dialoog, meedenken, en interventies verspreiden. De grenzen van fictie, kunst en politiek zijn bewust vervaagd om ruimte te geven voor actieve interpretatie en creatieve vrijheid.

Het manifest is een persoonlijke en collectieve droom, maar evenzeer een kritische reflectie op onze huidige wereld, een wereld waarin orde, macht en oorlog voortdurend op de proef worden gesteld.

Jean-Pascal Salomez
Beeldend kunstenaar, schrijver, interventiekunstenaar
Zonnebeke, België