Onder de stenen stilte van Ieper groeit een ongemakkelijke waarheid.
Ik, de schrijver: Jean-Pascal Salomez confronteert de westerse herinnering met haar blinde vlek: de 1,3 miljoen Indiërs die stierven zonder naam.
Een spirituele aanklacht tegen selectief herdenken, geschreven vanuit dharma, ongeloof en menselijk geweten.

Onder de Menenpoort zwijgen de onzichtbaren. Dharma in een wereld die haar waarheid verloor.

Ik ben geboren onder de schaduw van Ieper.
Een stad van stenen stilte, waar namen in muren zijn gebeiteld alsof waarheid te vangen valt in letters. Maar ik voel het anders. Elke keer ik onder de Menenpoort wandel, hoor ik niet de vrede, maar het onrecht dat smeult in die kalk.

Ze noemen het herdenken.
Ik noem het vergeten.

Meer dan 1,3 miljoen Indiërs vochten in deze oorlog. 74.000 of meer stierven in modder die niet de hunne was, onder bevel van een kroon die hun goden vernederde, hun aarde leegroofde, hun menselijkheid koloniseerde.
Hun namen staan hier niet. Waarom niet? Waarom hun namen niet? Waarom?
Hun zielen werden gedegradeerd tot voetnoot in Britse geschiedenisboeken, tot schimmen zonder gezicht. Wederom, waarom dan toch?

Ik ben overtuigd Hindoe, en ik geloof dat de waarheid niet sterft.
Dharma herstelt zich, vroeg of laat.
Wie vals herdenkt, stapelt karma op.
Wie zwijgt, draagt mee aan de leugen.

De Menenpoort herdenkt macht, niet menselijkheid. Ze prijst de kolonisator en zwijgt over de gekoloniseerden. Het Westen houdt van zijn oorlogsmonumenten, niet van zijn fouten. Shashi Tharoor schreef het al: they stole not only our wealth, but our dignity.

In Ieper is dat nog altijd voelbaar — in elke plechtige trompet die vals klinkt boven vergeten beenderen. Daar is het Ieperse bestuur schuldig aan; het in stand houden van menselijke oneerlijkheid.

Ik zal die poort nooit respecteren.
Niet omdat ik de doden haat, maar omdat ik waarheid verkies boven decor.
Omdat vrede geen echo mag zijn van onrecht.
Omdat herdenken pas heilig wordt wanneer ook de onzichtbaren worden genoemd — de Indiërs, de Afrikanen, de Chinezen, de stille mannen die stierven zonder vlag, maar met een ziel.

Ieper is ook hún aarde.
En ik, geboren uit die aarde, kan niet buigen voor leugensteen.

🌾 Opmerking van de auteur

Dit stuk is een persoonlijk en spiritueel statement. Het verwoordt mijn overtuiging, mijn dharma en mijn waarheid over herdenking, koloniale vergetenheid en morele rechtvaardigheid. Het is geen uitnodiging tot debat of confrontatie met degenen die weigeren te erkennen. Ik kies bewust voor karma: de universele balans zal spreken, niet ik. Wie dit leest, wordt uitgenodigd tot reflectie, niet tot discussie.

De historische feiten in dit stuk verwijzen onder meer naar:
– Shashi Tharoor, “Inglorious Empire: What the British Did to India” (2016)
– Santanu Das, “India, Empire, and First World War Culture: Writings, Images, and Songs” (2018)

Deze bronnen tonen hoe koloniale legers werden ingezet, vergeten en vergoelijkt binnen de westerse herinneringscultuur. Hun werk bevestigt wat velen voelen maar weinigen durven zeggen: herdenken is pas echt als alle namen klinken.