Femicide als comfortproduct
Dit opiniestuk vertrekt niet vanuit morele geruststelling, maar vanuit onbehagen. Het stelt scherpe vragen bij de manier waarop femicide vandaag wordt voorgesteld: als emotioneel consumptieproduct, verpakt in docudrama’s die harten beroeren maar hoofden sluiten. De nadruk ligt op één verhaal, één perspectief, één toegelaten emotie. Complexiteit wordt vermeden, context weggesneden.
Deze tekst weigert die vereenvoudiging. Niet om geweld te vergoelijken, maar om het ernstig te nemen. Want geweld ontstaat nooit in een vacuüm. Wie preventie ernstig meent, moet durven kijken naar escalatie, ontregeling, wederzijdse destructie en maatschappelijke nalatigheid. Dat vraagt analyse, geen moreel spektakel.
Het stuk benoemt ook wat zelden gezegd wordt: mensen die opgesloten worden, verliezen vaak niet alleen hun vrijheid maar ook hun stem, hun menselijkheid en hun recht op complexiteit. Intussen circuleert verdriet in de publieke ruimte als morele munt, ingezet om anderen het zwijgen op te leggen en het geweten te sussen.
Dit is een aanklacht tegen emotiehandel, tegen het gemak van wijzen, tegen rechtvaardigheid die wordt ingeruild voor comfort. Het pleidooi is helder: echte rechtvaardigheid verdraagt meerdere waarheden tegelijk, zonder ze te reduceren. Alles minder is theater. En theater redt geen mensen.
+ Verhaal voor het slapen gaan.