Anti-sociaal

Segregatie is een riskante manier om mijn gedrag te beïnvloeden.

De situatie waarin ik terecht kwam na terugkeer in de samenleving is de voorspeller van recidive. Dit is een zeer kwetsbare en pijnlijke maar ook zeer cruciale fase waarin ik me bevind. Het is een fase die beslissend is om ofwel te stoppen, ofwel door te gaan met antisociaal gedrag, waaronder ook crimineel gedrag valt.

Jean Pascal Salomez

- Anti Sociaal

De antisociale houding die aangenomen zou kunnen worden is sociaal economisch bepaald en is een zeer bewuste keuze, veroorzaakt door ophopingen van misselijk makende ervaringen.

De discussie of familiefactoren in verband staan met mijn gedrag kan uitgelegd worden als zijnde individuele verschillen tussen familieleden onderling. Bepaalde gebreken bij personen of in diens binding met mijn omgeving hebben eveneens hooguit een bijrol. Er is eveneens geen verband tussen gedragsproblemen uit mijn kindertijd.

Het is danig dat als alles maatschappelijk anders wordt, dat mijn identiteit en gedrag verandert, te maken met stress en financiële lasten, die gepaard gaan met het ouderschap. Ik ervaar in deze een grote zorgplicht en dit in een samenleving waar het egoïsme steeds meer hoogtij viert. Het lijkt bovendien, eerlijkheidshalve, niet onlogisch te veronderstellen dat verschillende, elkaar al dan niet tegensprekende, theorieën op zichzelf juist kunnen zijn, maar dat onder verschillende omstandigheden verschillende mechanismen hun invloed uitoefenen gedurende de sociale interactie.

De confrontatie met tal van sociale problemen, waarbij het me ontbreekt aan de nodige sociale vaardigheden om deze problemen te lijf te gaan, zorgt ervoor dat ik mijn band verlies met de samenleving. Een baan zou kunnen zorgen voor een binding en zou de kans op een recidive aanzienlijk kunnen verkleinen. Doch men weert mensen met een crimineel verleden van bepaalde functies. Dit ervaar ik als onredelijk, een dubbele straf, een extra straf, doordat de straf van 13 jaar al lang geleden uitgezeten is, en ik meer dan 20 jaar later nog steeds niet van de gevolgen van mijn daden af ben. Dit ervaar ik zelfs als een ergere straf dan de voorafgegane straf. Dit is segregatie en het vergroot de kans om met politie en justitie in aanraking te komen, als dader maar ook als slachtoffer, geeft me geen kans op een normaal bestaan en ben uitgesloten van het economische leven, heb daardoor geen perspectief op sociale mobiliteit en maatschappelijke participatie.

Rest me nog slechts bij instellingen te belanden die me begeleiden bij het vinden van een zinvolle dagbesteding. Er worden me veel mogelijkheden ontnomen maar toch moet ik op een manier aan geld komen om mijn kinderen degelijk op te voeden. Terug in criminele gedragingen hervallen is enkel een logisch gevolg van een veroorzakende overheid die probeert te streven naar veiligheid door me middels mijn strafblad uit te sluiten voor functies en andere. Men beweert dat het in de samenleving onveiliger wordt, dit komt enkel en alleen doordat ex-gedetineerden een screening profiel hebben waardoor ze niet meer aan een baan komen, en hierdoor de kans veel groter is op recidive. Datzelfde screening profiel sluit mij uit van visum en emigratiemogelijkheden en dus is de kans op een baan of andere toekomstmogelijkheden elders in een ver land nihil.

De situatie waarin ik terecht kwam na terugkeer in de samenleving is de voorspeller van recidive. Dit is een zeer kwetsbare en pijnlijke maar ook zeer cruciale fase waarin ik me bevind. Het is een fase die beslissend is om ofwel te stoppen, ofwel door te gaan met antisociaal gedrag, waaronder ook crimineel gedrag valt. Het gevolg is dat ik als persoon die dit overkomt mijn vertrouwen in de rechtstaat volledig verloren heb, me gediscrimineerd voel op basis van vergrijpen uit een ver verleden. Er niet bij kunnen horen, doordat de samenleving een ex-gedetineerde brandmerkt en het deze hierdoor moeilijk maakt op het gebied van bijvoorbeeld banen en andere sociale zekerheden.