• Jean-Pascal Salomez
• JPS
• Wetenschap en overtuiging
• februari 27, 2026
• 7 minutes Read

Artist Statement betreffende Jeanne, Kletterpanne en Jules Krapuul.

Dit werk vertrekt vanuit een ervaring van morele verzadiging: woorden als rechtvaardigheid, zorg en bewustwording circuleren zo intens dat ze hun betekenis verliezen. In plaats van inzicht en verantwoordelijkheid produceren ze vooral emotionele geruststelling. Vanuit menswetenschappelijk perspectief kan dit worden begrepen als **morele inflatie**: morele taal blijft circuleren, maar verliest haar kritische koopkracht.

Het werk onderzoekt hoe structurele onmacht leidt tot affectieve mobilisatie en kuddegedrag, waarbij verontwaardiging analyse vervangt en nuance verdacht wordt. Figuren als Jeanne, Kletterpanne en Jules Krapuul functioneren niet als individuen, maar als rollen binnen dit proces: dragers, doorgevers en exploitanten van collectieve emotie.

De keuze voor satire is bewust epistemologisch. In contexten waar rationeel debat wordt afgesloten door morele consensus, kan satire vanzelfsprekendheden ontregelen en zichtbaar maken wat genormaliseerd is. Dit werk biedt geen oplossingen en claimt geen morele superioriteit; het functioneert als een kritische diagnose. Het vraagt geen instemming, maar aandacht — en verdraagt geen comfort.

• Jean-Pascal Salomez
• JPS
• Wetenschap en overtuiging
• februari 24, 2026
• 9 minutes Read

Femicide als comfortproduct

Dit opiniestuk vertrekt niet vanuit morele geruststelling, maar vanuit onbehagen. Het stelt scherpe vragen bij de manier waarop femicide vandaag wordt voorgesteld: als emotioneel consumptieproduct, verpakt in docudrama’s die harten beroeren maar hoofden sluiten. De nadruk ligt op één verhaal, één perspectief, één toegelaten emotie. Complexiteit wordt vermeden, context weggesneden.

Deze tekst weigert die vereenvoudiging. Niet om geweld te vergoelijken, maar om het ernstig te nemen. Want geweld ontstaat nooit in een vacuüm. Wie preventie ernstig meent, moet durven kijken naar escalatie, ontregeling, wederzijdse destructie en maatschappelijke nalatigheid. Dat vraagt analyse, geen moreel spektakel.

Het stuk benoemt ook wat zelden gezegd wordt: mensen die opgesloten worden, verliezen vaak niet alleen hun vrijheid maar ook hun stem, hun menselijkheid en hun recht op complexiteit. Intussen circuleert verdriet in de publieke ruimte als morele munt, ingezet om anderen het zwijgen op te leggen en het geweten te sussen.

Dit is een aanklacht tegen emotiehandel, tegen het gemak van wijzen, tegen rechtvaardigheid die wordt ingeruild voor comfort. Het pleidooi is helder: echte rechtvaardigheid verdraagt meerdere waarheden tegelijk, zonder ze te reduceren. Alles minder is theater. En theater redt geen mensen.

+ Verhaal voor het slapen gaan.